Po zniszczeniu okrętu desantowego „Nowoczerkawsk” Tryzubom udało się strącić z nieba 6 samolotów Suchoja o skróconej nazwie Su, zwanych „sukami”.

Jeden z nich został trafiony nad Rosją koło Kurska, czyli zaraz po starcie do ataku na Ukrainę. To, że Kacap dostanie furii, było więcej niż pewne. Najpierw, tuż po Wigilii, wypuścili na Ukrainę pierwszą falę irańskich dronów. Poszła więc salwa 46 Szahidów. Obrona przeciwlotnicza (OPL) zniszczyła 32. Główne uderzenie zostało przeprowadzone w przedsylwestrowy piątek. Najpierw runęły szahidy w dwóch rzutach (ponoć łącznie 100). O godz. 3.00 wystartowały bombowce strategiczne Tu-95 (aż 18 z posiadanych 50) i wystrzeliły z pokładów 122 (według gen. Załużnego 158) rakiety, w tym 90 manewrujących Ch-101/555/55 (OPL zniszczyła 87). Reszta to 8 Ch-22 (ich prędkość teoretycznie może dojść do sześciokrotności prędkości dźwięku), 5 również prawie hipersonicznych Ch-47M2 kindżałów (100 proc. zestrzelonych), 14 balistycznych S-300, S-400 i iskanderów M, 4 kierowane rakiety Ch-31P oraz jeden Ch-59. Te ostatnie, wystrzelone z Su-34, przeznaczone do niszczenia systemów radarowych i kierujące się na źródło sygnału radarowego, miały na celu wymuszenie na Ukraińcach wyłączenie stacji radiolokacyjnych, co ułatwiło przebicie się pozostałym. Ofiar śmiertelnych było ok. 10, zaś rannych kilkudziesięciu. Kilka osób uznano za zaginione. Zdaniem kanału Ukraine Battle Map, do ataku zużyto prawie jedną trzecią zapasów rakiet Ch-101. Równowartość dwumiesięcznej produkcji. To był jeden z największych, o ile nie największy, atak powietrzny w tej wojnie. Ukraina nie była w stanie zatrzymać takiego natarcia. I przypuszczam, że mało który kraj byłby w stanie. Tyle że Moskwa nie jest w stanie wykonać większej liczby podobnych ataków – jeszcze tylko dwa i przerwa na dwa miesiące.