Gdy piszę te słowa, 10. dobę trwa już kontrofensywa Sił Zbrojnych Ukrainy w obwodach charkowskim i chersońskim. Iście napoleońskim manewrem przecinającym linie komunikacyjne przeciwnika wyzwolono już ok. 8,5 tys. km2 terenu. Zdobyto Kupiańsk, Izium, przekroczono graniczną rzekę z obwodem ługańskim – Oskił, wychodząc na kierunki Kreminna, Siewierodonieck. W obwodach ługańskim i donieckim tworzą się przy granicy z Rosją kilometrowe korki pojazdów (dużo kradzionych kamperów) wypełnionych po brzegi trofiejnym sprzętem RTV i AGD. Jeńców jest tyle (według niepotwierdzonych danych ponad 7 tys.), że nie ma już miejsc odosobnienia, w których można ich trzymać. Już drugi raz (pierwszy pod Kijowem) została rozbita, tym razem skutecznie, doborowa 1. Armia Pancerna Gwardii. Zdobyto 40–100 czołgów. Atak ukraiński lekko wyhamował, bowiem po kilku dniach intensywnych przemarszów żołnierze są zmęczeni i wymagają rotacji. Pewien mój znajomy generał po sześciu dniach natarcia w warunkach ćwiczeń w Polsce spał dwie doby. Jednym słowem – front trzeszczy, a Moskal nie ma sił na kontrnatarcie. Przygotowywane rezerwy odmówiły pójścia na front. Morale sięgnęło dna. Także w obwodzie chersońskim sytuacja Moskali jest nie do pozazdroszczenia. Cały rejon po zachodniej stronie Dniepru znalazł się w zasięgu ognia artylerii Ukraińców, a jedyna ucieczka przez Dniepr jest utrudniona ze względu na intensywny ostrzał przepraw. Powoli zaciska się ukraińska pętla na kacapskiej szyi, a na Kremlu na razie po kątach dochodzą złowieszcze szepty przeciwników ekipy Putina: „Mydlić sznury!”.

Jedyni, którzy jeszcze starają się utrzymać ruską flagę w dłoniach nad głową, to propagandyści sprawującej rządy kremlowskiej mafii oraz pierwsze gardło Rosji – Dmitrij Miedwiediew.