Praktycznie od razu, gdy zaczęła się prekampania, czyli ogłoszono kandydata Koalicji Obywatelskiej na prezydenta, rozpoczęło się jego farbowanie. Ten sam polityk, który kiedyś w kampanii deklarował poparcie dla Marszu Niepodległości i powstanie ulicy śp. Lecha Kaczyńskiego, teraz zaczął uderzać w tony patriotyzmu gospodarczego, obronności i zgody narodowej. Należało się tego spodziewać, w końcu ugrupowaniu Donalda Tuska i Rafała Trzaskowskiego udawało się dochodzić do władzy tylko na udawaniu. By nie być gołosłownym, kilka przykładów.

Wybory 2007 r. zostały wygrane przez koalicję PO-PSL dzięki oszustwu, że ludziom żyje się źle, uciekają z kraju, a państwo zajmuje się niszczeniem demokracji i opozycji (tak, już wtedy była taka propaganda). Okazało się, że w rzeczywistości sytuacja gospodarcza była znakomita, po odsunięciu rządu Jarosława Kaczyńskiego zaczęła się psuć, a sejmowa komisja śledcza ds. nacisków –powołana, żeby udowodnić zbrodnie „kaczyzmu” – ustaliła, że żadnych nacisków nie było. Dość powiedzieć, że w raporcie końcowym nie znalazły się żadne zarzuty pod adresem Jarosława Kaczyńskiego i Zbigniewa Ziobry.