Jan III Sobieski stał się bohaterem, który uchronił Europę przed turecką inwazją. Mało kto pamięta, że do wyprawy wcale nie było tak blisko – na drodze stały brak pieniędzy, opór części szlachty, nieufność Austriaków czy podwójna gra Francuzów. Sprzeczne interesy władców Europy stawiały całą operację pod znakiem zapytania. Jak wyglądały kulisy politycznych negocjacji i dlaczego odsiecz była cudem nie tylko na polu bitwy?

Turecka armia pod Wiedniem

1683 r. okazał się momentem krytycznym w historii Europy. Imperium osmańskie, które od niemal czterech stuleci prowadziło nieprzerwaną ekspansję, znów ruszyło na północ. Państwo tureckie powstało pod koniec XIII w. na terenie Anatolii i rozpoczęło szybki podbój. Od połowy XIV w. systematycznie zajmowało Bałkany, podporządkowując sobie Grecję kontynentalną, Bułgarię, Serbię i w 1453 r. zdobywając Konstantynopol. W XVI w. sięgnęło po znaczną część Węgier, a księstwa naddunajskie – Mołdawia i Wołoszczyzna – uznały zwierzchność sułtana. W kolejnych dekadach imperium rozszerzyło panowanie także na Bliski Wschód i Afrykę Północną, a w 1669 r. odebrało Wenecji Kretę.