Odkąd Kanada zalegalizowała eutanazję, liczba pacjentów poddających się tej procedurze stale rośnie. Wielu umiera, bo są zbyt biedni, by żyć. A państwo nie ma im nic do zaoferowania poza pomocą w samobójstwie.

31-letnia Denise z Toronto spełniła już niemal wszystkie wymogi ustawy o medycznej pomocy w śmierci (MAiD – Medical Assistance in Dying) i czeka na ostateczną zgodę na eutanazję. Denise nie chce umrzeć, ale po prostu nie wie, jak dalej żyć. Młoda kobieta cierpi na przewlekłą chorobę: wielokrotną wrażliwość chemiczną (MCS). Porusza się na wózku, odkąd sześć lat temu w wypadku uszkodziła kręgosłup. Utrzymuje się z zasiłku dla osób niepełnosprawnych, wynoszącego 1169 dol. miesięcznie, co w Toronto oznacza życie poniżej granicy ubóstwa. Od lat walczy o mieszkanie przystosowane dla osób z niepełnosprawościami, w którym nie byłaby narażona na chemikalia, które powodują u niej paraliżujące bóle głowy, bolesną wysypkę i duszność. Ale ani miasto Toronto, ani kanadyjskie państwo nie są w stanie jej pomóc.