„Na początku było Słowo, / a Słowo było u Boga, / a Bogiem było Słowo”. Wszyscy chrześcijanie znają początek Ewangelii wg. Jana, ale nie sądzę, aby jej sens był oczywisty dla wszystkich. „Słowo” w oryginale to „logos”, pojęcie głęboko osadzone w kulturze greckiej, które oznacza także zasadę, ład i sens, a chociaż w Ewangelii wskazuje Chrystusa, to nie traci przecież swojej kontekstualnej wieloznaczności.

Nawiasem mówiąc, bogactwo treściowe greckich terminów daje odczytać generalną ewolucję języka naszej cywilizacji, który ulega precyzacji i specjalizacji, odchodząc od pierwotnej pojęciowej gęstości. Czyni to z mowy poręczne narzędzie, ale powoduje jednocześnie utratę jej syntetycznego charakteru i narastające trudności z całościowym ujęciem rzeczywistości przez człowieka. Ta ewolucja odsłania kierunek rozwoju naszej cywilizacji, coraz bardziej doraźnie efektywnej, coraz sprawniej zaspokajającej materialne potrzeby, a jednocześnie wymykającej się nam z rąk i wyzwalającej poczucie obcości wobec świata, który sami dla siebie stworzyliśmy. Sterowność tracimy nawet w stosunku do techniki, która stała się idolem nowoczesności, a mimo to – albo właśnie z tego powodu – nie tyle posługujemy się nią, ile ona panuje i narzuca nam swoje reguły.