Duża część środowiska, z którym sympatyzuję, wciąż jest w szoku po tym, jakie rządy zaprowadziła koalicja 13 grudnia z Donaldem Tuskiem na czele. Najwyraźniej zapomniano o jego poprzednich rządach w latach 2007–2015. Obejmując władzę, PiS zaprzestało rozliczeń poprzedniej ekipy, a skoncentrowało się na budowaniu i odbudowaniu zniszczeń i zaniechań liberałów spod znaku Platformy. Powróciła solidarna Polska, jej programy pomocy dla zwykłych ludzi. Tragicznie inaczej zaczęła koalicja Donalda Tuska – od rozliczeń „pisowców”, uruchamiając cały aparat państwowy do walki z opozycją. Zobaczyliśmy dawno zapomniane widoki politycznych i sądowych represji z lat PRL. Jak mogło do tego dojść? To pytanie wciąż jest aktualne.

Nie doceniono siły postkomunizmu. 34 lata po przemianach w 1989 r. wciąż aktywna pozostała stara gwardia PZPR-owców i ZSL-owców oraz 40 tys. ubeków, którym za PiS zaczęto wypłacać zmniejszone świadczenia emerytalne i rentowe. Wciąż aktywne są stare tzw. trepy wojskowe jak płk Mazguła, nienawidzące prawicy, a w zasadzie tylko PiS. Do władzy powróciła lewica z jej nihilistycznym, antykatolickim programem, odżyła nadzieja na zmniejszenie wyroków; grupa 90 tys. osadzonych w więzieniach to stały elektorat liberałów i lewicy. Znamy już zapowiedź wiceminister sprawiedliwości zwolnienia z więzień ponad 20 tys. skazanych. Zdążą zagłosować na Rafała Trzaskowskiego w wyborach prezydenckich. Kandydat prawicy w zakładach karnych jak zwykle otrzyma minimalną liczbę głosów, bo prawica nigdy nie miała w swoim programie łagodzenia kar.