Według niemieckiego MSW na styczniowym spotkaniu ministrów spraw wewnętrznych UE w Warszawie zapadła decyzja o przyspieszeniu wdrożenia paktu migracyjnego, który według oficjalnych planów ma wejść w życie w 2026 r. Zarówno unijny komisarz ds. migracji, jak i rzecznik niemieckiego MSW poinformowali, że nasz kraj nie jest z niego zwolniony. Przedstawiciele polskiej prezydencji w UE wyrazili pozytywną opinię na temat migracji, wskazując, że przyczynia się ona do wzrostu gospodarczego i niweluje niż demograficzny. Wcześniej premier Donald Tusk zapewniał, że nie będziemy musieli przyjmować relokowanych nielegalnych migrantów, ponieważ zapewniliśmy pobyt mnóstwu uchodźców z Ukrainy.

W ostatnim oświadczeniu dotyczącym paktu obecny premier zadeklarował, że Polska nie będzie implementować „żadnego paktu migracyjnego ani żadnego zapisu tego typu projektów […]”. Wbrew pozorom Donald Tusk nie wprowadził opinii publicznej w błąd. Zbiór przepisów prawa określanych mianem paktu migracyjnego to przede wszystkim rozporządzenia, które zgodnie z przepisem zawartym w art. 288 Traktatu o Funkcjonowaniu Unii Europejskiej są aktami prawa stosowanymi bezpośrednio. Dla ich wejścia w życie nie jest więc konieczne uchwalanie krajowych ustaw. Rozporządzenia unijne wiążą państwa członkowskie w całości i ze swej istoty nie wymagają implementacji. Jedynym sposobem na zakwestionowanie paktu migracyjnego jest skarga do TSUE albo zbudowanie siły politycznej w UE pozwalającej na przeforsowanie zmian w pakcie, tak żeby znieść niehumanitarną relokację, skoncentrować przepisy na wzmocnieniu granic i usprawnieniu deportacji nielegalnych migrantów.