Majne damen und majne heren, będę mówił po polsku, ponieważ myślę po prostu, że tak jest lepiej. Zwłaszcza iż – jak wiecie – kieruję swe słowa głównie do mieszkańców waszego wschodniego sąsiada, gdzie ludzie jeszcze ciągle, jak za czasów Marii Konopnickiej (możecie nie znać), wolą polski od niemieckiego.

To ta nasza, a może bardziej ich, ich liebe dich, odwieczna nadwiślańska zawiść, że Niemcom tak się udało. Sam niejednokrotnie byłem celem niewybrednych ataków, a nawet pytań o rodzinne korzenie. Ale dziś muszę – dosłownie muszę, bo wolałbym się nie urodzić, niż mówić takie słowa ludziom, którzy wynieśli mnie na stanowiska w Unii Europejskiej – zwrócić wam krytyczną uwagę, a nawet, nie bójmy się tych słów, pogrozić paluszkiem. Czynię to jednak wyłącznie wskutek refleksji nad sondażami wskazującymi, iż zdecydowana większość moich otumanionych rodaków popiera PiS w walce o reparacje wojenne. Mówię „otumanionych”, bo jak nazwać ludzi, którzy na proste pytanie: czy tęsknisz za rządami PO-PSL, nie tylko nie potrafią zakrzyknąć zgodnie z życzeniem Komisji Europejskiej, ale na dodatek tęsknią w liczbie niecałych trzech na dziesięciu, a sześciu wręcz przeciwnie?