„Anioł zagłady” – zamknięcie w systemie? "Metafora całości jest tak pojemna, że każdy odczyta ją inaczej"

To nowa moda: przerabianie znanych filmów na spektakle teatralne. W warszawskim Teatrze Dramatycznym Gruzin Data Tavadze wziął na warsztat „Anioła zagłady” Luisa Buñuela z 1962 r. Wyszło sugestywne, trochę tajemnicze widowisko.

Punktem wyjścia jest hiszpański film mistrza Buñuela, kwalifikowany jako czarna komedia. W pewnym eleganckim domu odbywa się przyjęcie. Kiedy się kończy, goście nie są w stanie wyjść z pokoju. Pod byle pretekstami zostają u gospodarzy. Sytuacja powtarza się następnego dnia. I kolejnego…

W wizji Buñuela jest coś metafizycznie złowrogiego, ale można ją zakwalifikować jako satyrę na ówczesną hiszpańską elitę. Tavadze zachował pomysł i strzępy sytuacji, ale napisał tę opowieść na nowo. Dzieje się to bardziej współcześnie, mamy wątki niewyobrażalne w kinie za czasów Buñuela (homoseksualne amory najmłodszego gościa i lokaja).…