Zamiast odwiecznego porządku. "AI tak głęboko wstrząśnie starym porządkiem, iż nawet rytm słońca i pór roku zostanie rozbity"

Miłoszowska pociecha przestaje działać. Może nie być świata, który trwa mimo naszej śmierci czy naszych szaleństw.

Zaczynam od fragmentu wiersza Czesława Miłosza „Co mnie”.

„[…] będą dalej wschody i zachody słońca, śnieg na górach, krokusy, i ludzkość ze swoimi kotami i psami? Co nam do tego, Że w wielkim trzęsieniu ziemi część północnej Kalifornii zapadnie się w morze, Że rozważana będzie legalność małżeństw z komputerami, Że powstanie cybernetyczne cesarstwo planetarne, Że w roku 3000 uroczyście będzie celebrowane w Rzymie wstępowanie w czwarte milenium chrześcijaństwa?”.

Jakże autor się mylił

– myślę sobie.

Obserwując uważnie postępy AI w ostatnich latach, boleśnie nieaktualne wydaje się dziś przesłanie utworu wydanego w 2006 r. w tomie „Wiersze ostatnie” (dwa lata po śmierci poety).…