Idee mają konsekwencje. Stworzenie w Polsce modelowej „demokracji liberalnej”, czyli oligarchii rządzonej przez oświeconych

Historia „Gazety Wyborczej” ciągle nie została napisana. Najciekawsze w niej jest to, że stając się egzemplifikacją przytoczonej w tytule maksymy Richarda Weavera, wymknęła się z rąk Adama Michnika, swojego twórcy i animatora, oraz poszła w kierunku, który nie przyszedł mu do głowy.

Jej naczelny to par excellence polityk. Potrafił, nie licząc się z niczym, przekształcić organ opozycji, bo tym w założeniu była „GW”, w narzędzie projektu daleko odbiegającego od oczekiwań, jakie wiązała z nim większość solidarnościowej zbiorowości. Zgodnie z planem Michnika dziennik miał ugruntować w Polsce dominację układu, który tworzyła część solidarnościowych elit z liberalnym skrzydłem PZPR. Ten alians, w którym postkomuniści – jak sądził naczelny „GW” – skazani są na wasalną rolę, miał przejąć władzę…