Język ideologii. "Można walczyć o równe płace, dostęp do stanowisk, bezpieczeństwo i szacunek. To realne problemy"

Spór o feminatywy nie jest sporem o końcówki. To spór o to, kto ma władzę nad językiem.

Sąsłowa, które wchodzą do języka po cichu, jak „smartfon” czy „e-mail”, i takie, które wchodzą z hukiem, jakby niosły ze sobą manifest rewolucyjny. Feminatywy zdecydowanie należą do tej drugiej kategorii. Nie pojawiają się jako naturalna odpowiedź na potrzebę komunikacyjną, lecz jako element ideologii – kulturowej, ideowej, a czasem wprost politycznej. I dlatego budzą emocje. Zwłaszcza te, które są koszmarkami językowymi.

Zwolennicy feminatywów mówią o „widzialności kobiet” w języku. Skoro mamy „psychologa”, to powinna być też „psycholożka”, skoro „minister”, to czemu nie „ministra”? Problem w tym, że język nie jest tabelką w Excelu, w której można uzupełnić brakujące komórki. Język to organizm – pełen wyjątków, dziwactw i historycznych naleciałości. Próba jego systemowego „naprawiania” często kończy się tworami, które brzmią jak żart, choć żartem wcale nie miały być.…