„LARP”, czyli o trochę niedzisiejszej młodzieży. Dlaczego więc oglądałem to z rosnącą fascynacją?

„LARP. Miłość, trolle i inne questy” to film ułożony przeważnie z wypróbowanych wzorców opowiastek o młodzieży. Jest w nim jednak coś, co czyni go empatycznym i oryginalnym. Może nawet Kordian Kądziela nienachalnie podsuwa młodej widowni jakiś wzór do naśladowania.

Szedłem na niego w przekonaniu, że to opowieść o grach komputerowych. Tymczasem: „LARP – Live Action Roleplaying Game to gra zespołowa, której uczestnicy (na ogół podzieleni na rywalizujące grupy/frakcje) wcielają się w postaci uwikłane w fabularne konflikty w fikcyjnym świecie”.

Już w pierwszej scenie Sergiusz, syn komendanta policji, uczeń prowincjonalnego technikum, walczy u boku przyjaciół w leśnych ostępach w kostiumie elfa Legolasa, łucznika. Nie wiem, czy w niewielkim mieście znalazłoby się tylu amatorów tak wymagającej…