Coraz mniej uwodzicieli. „Brak u nas ekranowych kochanków w dawnym stylu i z taką klasą”

„Na wieki wieków amant”. Żaden ze współczesnych aktorów nie chciałby takiego szufladkującego określenia. A jeszcze kilkadziesiąt lat temu, w dobie czarno-białych filmów i gorących kinowych emocji, bycie ekranowym uwodzicielem wiązało się z samymi pozytywami.

Niejeden marzył o pójściu w ślady słynnego Valentino. Bo wiązało się to ze sławą, pozycją i uwielbieniem żeńskiej części kinowej publiki. Ale to już minęło.

Dziś nierzadka jest opinia, że w polskim kinie czas rasowych amantów skończył się wraz z wybuchem II wojny światowej. Po niej nie było pomysłu na aktorów wyjątkowo przystojnych, obdarzonych magnetycznym wdziękiem i uwodzicielską siłą. Szybko przepadali w machinie produkcyjnej.

Jerzy Hoffman uważał, że brak u nas ekranowych kochanków – w dawnym stylu i z taką klasą – ponieważ…