Hiszpania miała być kolejnym krajem, w którym prawica wypełni swoimi partyjnymi barwami mapkę powyborczą, a Półwysep Iberyjski przestanie być wreszcie czerwony od rządzącej dotychczas koalicji socjalistów z komunistami. Niestety, błękit Partii Ludowej ledwie równoważy czerwień, a i zielonego Voxu z lornetką szukać.

Hiszpania zdobyła świat i nie wiedziała, co z tym począć; tkwi w swojej średniowiecznej, arabskiej, żydowskiej i chrześcijańskiej przeszłości, rozłożona ze swymi upartymi miastami, wśród niekończących się pustych przestrzeni jak kontynent, który jest złączony z Europą, a Europą nie jest […]

– napisał Cees Nooteboom w „Drogach do Santiago” i chyba w tym jednym zdaniu streścił nasz kłopot w próbie zrozumienia narodu na drugim krańcu kontynentu. A jednak musimy mieć go na oku, bo jak już rozpisywał się Joachim Lelewel – historyczne paralele między Polską a Hiszpanią znaczą nasze dzieje, a zakręty historii pokazały, że Hiszpania nosi w sobie zarzewie przemian, które później obejmują cały kontynent.