WYWIAD. Zuzanna Polok: To pęknięcie zostanie mi chyba do końca. "Staliśmy w progu i nie wiedzieliśmy, że ona już nigdy nie wróci"

Przez niemal cały grudzień była obchodzona w Łodzi 80. rocznica utworzenia przez Niemców obozu dla polskich dzieci na Przemysłowej. Z Zuzanną Polok, która trafiła tam w 1943 r., mając dziewięć lat, rozmawiała w dniu jej 90. urodzin Jolanta Sowińska-Gogacz.

Podobno jest tak, że moment rozłąki z matką pamięta każde dziecko.

Zuzanna Polok: Oj, tak. Pani wie, ja pamiętam dokładnie, jak mama była wtedy ubrana. Miała taką wiśniową sukienkę, jasnobrązowy sweterek i drewniaki, takie ładne, paskowane, w przegibie ruchome. Tatę wzięli w nocy, a mamę w biały dzień. Gestapo po nią przyszło, a my staliśmy w progu i nie wiedzieliśmy, że ona już nigdy nie wróci.

Czy zostało coś jeszcze w pani w pamięci z tamtego dnia?

Ciotka przybiegła z Istebnej, ale pilnowali nas Niemcy…