Między pedagogiką wstydu a apologetyką. "Antysemityzm II RP jest ahistorycznie używany dla dezawuowania polskości"

Film „Orlęta. Grodno ’39” nie jest zły. Co nie znaczy, że nie można mu niczego zarzucić. Jest jednak atakowany ze względów światopoglądowych, a wykazywanie ewentualnych realnych lub insynuowanych niedociągnięć służy jedynie uzasadnieniu politycznie założonej tezy. To, że gromiony jest z obu stron cywilizacyjnej wojny, można by uznać za jego sukces. Bo jest to chyba pierwszy film, który pokazuje prawdziwe zderzenie kultur w II RP i jednocześnie atrakcyjność oraz siłę asymilacyjną polskości. To pierwsze wywołuje protest prawicy, drugie – jej przeciwników.

Felieton ten nie jest ani recenzją, ani nawet omówieniem „Orląt”. Chodzi mi o reakcje prawej strony sceny politycznej, bo wskazywanie, że lewica nie potrafi zaakceptować filmu, który pokazuje pozytywne strony naszej narodowej tradycji, a nawet polski heroizm, jest rzeczą banalną.…