Nie miejmy się pysznie. "Wróg pychy czai się wszędzie"Nie miejmy się pysznie. "Wróg pychy czai się wszędzie. Także przy okazji spraw najbardziej szlachetnych i ważnych"

To zapewne prawda, że pycha kroczy przed upadkiem. Niestety, niekiedy zdarza się jej wędrować całymi latami, czasem z kolei to jeden solidny krok w przód faceta stojącego nad brzegiem przepaści. Historia Tomasza Lisa zdecydowanie należy do tych pierwszych przypadków, ale wnioski z niej radziłbym wyciągnąć także jego przeciwnikom.

Przeczytałem w zeszłotygodniowym „Sieci” ciekawy artykuł Marka Pyzy o mgle, która zasnuwa odejście gwiazdora „silnych razem” i innych akolitów Donalda Tuska. Nie powiem, żeby Tomasz Lis mnie zaskoczył. Facet, który potępia w czambuł innych za to, co sam robi, który nie daje pola do dyskusji, który każde odstępstwo od wyznaczanej przez niego linii politycznej traktuje obelgą, już dawno przestał być dziennikarzem. W swoim mniemaniu zapewne był kimś w rodzaju drogowskazu, ale takiego raczej więziennego, przymusowego. Ma on prawo inny pogląd z miejsca ukarać groźbą, ostracyzmem w „środowisku”, do którego w pocie czoła doszlusował i w którym się wybił. Trzeba pamiętać, że to jednak lekcja uniwersalna i bardzo chciałbym, by wzięła ją także sobie do serca obecna władza.