Były sekretarz generalny NATO Anders Rasmussen: Putin przekuwa słowa w czyn. Gruzja była dowodem. "Byliśmy zbyt naiwni"

"Pierwszy błąd popełniliśmy w 2014 r. My, czyli nie tylko NATO, ale i cały Zachód. Zareagowaliśmy zbyt niezdecydowanie, zbyt łagodnie" - powiedział w rozmowie z Onetem Anders Fogh Rasmussen.

Byliśmy zbyt naiwni w relacjach z Putinem uważam, że powinniśmy wysłać do Ukrainy wszelką broń, której potrzebują” - twierdzi Anders Fogh Rasmussen, były sekretarz generalny NATO, w rozmowie z Onetem i dodaje, że mocniejsza reakcja jeszcze w 2014 r. mogłaby zapobiec inwazji i rosyjskiej wojnie na pełną skalę w 2022 r”.

Oprócz opieszałości w podejściu do Putina, popełniono jeszcze szereg innych błędów wynika z rozmowy Anders Fogh Rasmussen z Onetem.

Zlekceważone sygnały ostrzegawcze

Pierwszy błąd popełniliśmy w 2014 r. My, czyli nie tylko NATO, ale i cały Zachód. Zareagowaliśmy zbyt niezdecydowanie, zbyt łagodnie, a przez to wysłaliśmy zły sygnał prezydentowi Władimirowi Putinowi

— wyjaśnia.

Jak uważa brak zdecydowanej reakcji całego świata po pierwszej putinowskiej inwazji na Ukrainę tylko upewnił kremlowskiego satrapę, że może bezkarnie działać dalej.

Może wziąć Krym praktycznie bez żadnych kosztów i dlatego od tego czasu kontynuuje destabilizację Ukrainy, a rok temu zaatakował już cały kraj

— mówi Rasmussen.

Zdaniem polityka reakcja cywilizowanych i demokratycznych rządów powinna być natychmiastowa.

Mocniejsza reakcja jeszcze w 2014 r. mogłaby zapobiec inwazji i rosyjskiej wojnie na pełną skalę w 2022 r.

— uważa były sekretarz.

Inwazja na Gruzję

Przypomina także o tym, że Zachód kompletnie zbagatelizował atak Rosjan na Gruzję w 2008 r., o konsekwencjach, którego mówił ś.p. prezydent Lech Kaczyński w pamiętnym przemówieniu w Tbilisi.

Wojna w Gruzji była przecież dowodem na to, że słowa przekuwa w czyny. Aneksja Krymu i wojna w Donbasie w 2014 r. też niczego nie nauczyła. To jest niebywałe, że jednak interesy wzięły górę…

— nie kryje zdziwienia i dodaje, że choć NATO prowadziło wewnętrzne konsultacje po wydarzeniach z 2014 roku to jednak opinie i stanowiska wśród sojuszników były diametralnie różne, a to z kolei mogło mieć wpływ na spójność działań względem Putina.

Nasi partnerzy z krajów Europy Środkowo-Wschodniej, na pewno nie byli naiwni co do intencji Putina i Rosji, zaś partnerzy zachodnioeuropejscy byli bardziej sceptyczni

— informuje.

„Byliśmy zbyt naiwni” mówi Rasmussen, ale przyznaje się, że miał chwile kiedy sam był pełen dobrych myśli o Putinie.

Putin się zmienił?

Muszę przyznać, że on sam też się zmienił. Pierwszy raz spotkałem go w 2002 r., kiedy byłem premierem Danii. Wówczas entuzjastycznie opowiadał się za silniejszymi i bardziej pozytywnymi relacjami Rosji z NATO

— wspomina.

Były sekretarz generalny ocenia, że do zmian w nastawieniu Putina mogły przyczynić się jego podejrzenia co do prawdziwych intencji USA.

Putin obawiał się, że Ameryka, a CIA w szczególności, dążą do zainicjowania lub sprowokowania tej samej kolorowej rewolucji w Moskwie

— podejrzewa duński polityk.

Jak przypomina wtedy „wygłosił niesławne przemówienie o stanie państwa”.

Oświadczył, że największą katastrofą geopolityczną ubiegłego wieku jest upadek Związku Radzieckiego. Był to właściwie pierwszy sygnał, że Putin zmienia zdanie

— podsumowuje Anders Fogh Rasmussen.

CZYTAJ RÓWNIOEŻ: Zmieniająca się geografia amerykańskich sojuszy i obecności wojskowej. „W NATO zmiany postępują zbyt wolno”

Onet/mam