Niemieccy politycy przedstawili szokujący plan nowej Europy: rząd europejski, przyjmowanie uchodźców i koniec państw narodowych

Fot. PAP/EPA
Fot. PAP/EPA

Również w tak delikatnej kwestii jak polityka uchodźców tandem niemieckich socjaldemokratów nie wyciągnął żadnych wniosków z ostatnich miesięcy zwieńczonych wczorajszym Brexitem. Nic tak bardzo nie poróżniło Unię i tak mocno nie zniechęciło doń Brytyjczyków jak właśnie kwestia imigrantów. Ale to nic, Schulz i Gabriel w „Planie” dalej plotą swoje: „Potrzebna jest jedna, wspólna (europejska) polityka azylowa oraz wspólne podejście przy przyjmowaniu uchodźców oraz imigrantów.” Ani słowa o tym, że wiele państw UE w ogóle ich nie chce przyjmować; na to po prostu nie ma niemieckiej zgody.

Podobnie dwaj panowie domagają się „wspólnej, europejskiej polityki społecznej”, a także „jednego głosu Europy w sprawach międzynarodowych”. Mówią wręcz o tym, aby „uwspólnotowić” (piękny przykład nowomowy) europejską polityką zewnętrzną. Chodzi więc o to, aby także tę prerogatywę zabrać poszczególnym państwom członkowskim. I oczywiście w tekście programowym znalazł się także postulat „prawdziwego, europejskiego rządu.” Jak widać niemieccy politycy brną na całego w bagnie ideologii, która spotyka się z coraz bardziej masowym protestem. Ale tak, jak niedawno w przypadku Polski, tak teraz w przypadku Wielkiej Brytanii, prawdziwie demokratyczne decyzje narodu są dla nich istotne tylko wtedy, gdy odpowiadają koncepcji scentralizowanej biurokracji brukselsko-berlińskiej. W przeciwnym razie wybory demokratyczne są wyrazami braku solidarności, błędami politycznymi, brakiem miłości bliźniego, są antyeuropejskie (najstraszniejszy zarzut).

Niemieccy politycy zakładają, że będą „sprzeciwy” wobec tych reform z „poszczególnych państw członkowskich, dla których to, co dobre zawsze wywodzi się z narodowych stolic, a to co złe z Brukseli.” Również to demagogiczne stwierdzenie znajduje się bowiem w „Planie”. Z pewnością pisząc te słowa mieli na myśli Polskę i Węgry, bo nie zauważają, że pod ich nosem rośnie wielki, rodzimy sprzeciw (AfD w Niemczech) wobec ich koncepcji politycznych i ideowych. Jednak znaleźli – i to jak szybko - doskonały plan jak te problemy ominąć. Według Niemców to nie rządy poszczególnych krajów powinny zadecydować o tych zmianach czy przyszłości UE, lecz… Parlament Europejski! To on „mógłby szukać najlepszych, konkretnych pomysłów.” Ot, demokracja pełną parą.

Znaczący jest również fakt, że ten plan jest pomysłem stricte niemieckim. Kraj, który wszystkim stara się obrzydzić koncepcję państw narodowych, w czasach kryzysu i problemu politycznego stawia na siebie i forsuje własne rozwiązania. Na poniedziałek kanclerz Angela Merkel zaprosiła do Berlina polityków, aby dyskutować o przyszłości UE. Kto ma przyjechać? Donald Tusk (kogo reprezentuje?), prezydent Francji Francois Hollande oraz premier Włoch Matteo Renzi. Tak wygląda owa „europejska jedność”, ten „wspólny głos” – jak dochodzi co do czego, to wraca stary koncert mocarstw europejskich, a przy stoliku siadają ci sami gracze, przy czym Donald Tusk służy najpewniej do podawania kart oraz kawy. O losach 27 krajów w Berlinie w poniedziałek mają dyskutować cztery osoby. Właśnie przez tego typu postawy Brytyjczycy zdecydowali się opuścić toksyczny twór, którego nazwa „Unia” dzisiaj zakrawa już chyba tylko na jakiś ponury żart.

Nie tędy droga, nie tak się naprawi Unię Europejską. Wyjściem jest forsowana przez polską dyplomację i ministra Krzysztofa Szczerskiego „Europa równych państw i wolnych narodów”, koncepcja popierana też kiedyś przez św. Jana Pawła II. To jest powrót do źródeł marzeń o europejskiej wspólnocie. Rozwiązaniem jest unia ekonomiczna, a polityczna tylko w ograniczonym zakresie. Należy wysłuchać głosu wszystkich, a nie budować hegemonię brukselsko-berlińską. Istnienie narodów jest faktem, który Schulz z Junckerem muszą przyjąć. I nie przestaną one istnieć z powodu urzędniczych dyrektyw unijnych. Trzeba wziąć pod uwagę wrażliwość poszczególnych narodów, a także ich potrzeby, a nie narzucać lub zastraszać. To działa bowiem tylko przez chwilę. Ale w końcu ktoś walnie pięścią w stół i powie: dość!

Wczoraj tak uczynili Brytyjczycy. Może inne narody podążą za ich przykładem. Może Unia Europejska dozna prawdziwej przemiany. Jednak ona się nie uda, jeżeli pójdzie w duchu propozycji z Berlina. Teraz nastał czas dla innych. Obecni politycy muszą odejść, bo są nieprzemakalni; im szkoda składać jakiekolwiek nowe propozycje. Nie istnieje nic takiego jak transnarodowość; to jest demagogiczne określenie totalnej dominacji jednego narodu nad innymi.

Adam Sosnowski

Autor jest publicystą miesięcznika „Wpis” oraz germanistą.

« poprzednia strona
12

Studio TV

W tym miejscu za chwilę pojawią się komentarze...