Strajk kobiet "anty-establishment"? Nic nie jest dalsze od prawdy. To ruch mający pieniądze, swoje media i polityków którzy ich chronią

„Strajk Kobiet jest daleko od establishmentu”.

To zdanie z tekstu lewicowo-liberalnego analityka, który ostatnio niespodziewanie próbował przedstawić uczestniczki Strajku Kobiet jako autentyczne buntowniczki zepchnięte na margines społeczeństwa.

Po tym nastąpiło niedawne oświadczenie Marty Lempart, w którym określiła prezydenta Andrzeja Dudę jako część „wykształconego, bogatego establishmentu”, który może „dokonać aborcji, kiedy tylko zechce”. Podczas gdy inni, którzy nie są „bogaci i wykształceni”, nie mogą.

Krąg ludzi wokół Strajku Kobiet wydaje się mieć nową strategię. Strategia ta polega na przedstawianiu się jako sprawiedliwi bojownicy sprzeciwiający się „establishmentowi”, ci, którzy reprezentują wszystkich zepchniętych na margines polskiego społeczeństwa.

Nic nie jest dalsze od prawdy.

Zacznijmy od Marty Lempart, bo jest ona twarzą całego ruchu. Jeśli obmyślający dla niej strategię uważają, że ktoś, kto spędził najlepsze lata głęboko w strukturach III RP (w tym Ministerstwo Edukacji i Pracy), a następnie prowadził lukratywny biznes budowlany, może być postrzegany jako bojownik dla pozbawionych praw - polecam zmianę eksperta od PR.

Podobnie jest z innymi ludźmi kręcącymi się wokół Strajku Kobiet. W większości są to mężczyźni i kobiety, którzy całe życie spędzili w establishmencie i organizacjach pozarządowych, czerpali z nich korzyści i generalne mówiąc, doświadczyli społecznego marginesu wtedy, gdy oglądali hollywoodzkie filmy na ten temat.

Strajk kobiet nie jest żadnym ruchem „przeciwko establishmentowi”. Albo „grassroots”, ruch który od „dołu” naciska na tych „na górze”. Jest dokładnie odwrotnie. To starannie zaplanowany i sfinansowany projekt, za którym stoi cały mechanizm społeczny.

Organizatorzy SK mają swoje NGO, pieniądze, które pochodzą w większości z tych NGO (i doskonale wiadomo, kto je rozdaje), mają swoje media i oczywiście mają swoich politycznych opiekunów. Co więcej, większość z nich to politycy.

Więc… Każdy, kto chciał uczynić Martę Lempart i jej firmę „working class heroes”, schrzanił.