Syndrom poaborcyjny nie jest żadnym „wymysłem religijnym”. "To nie jest kwestia katolickości“

Syndrom poaborcyjny nie jest „wymysłem religijnym”, ale wielkim cierpieniem, które dotyka wszystkie kobiety, które poddały się aborcji, niezależnie od ich wyznania.

Świadczy o tym również Bernadette Goulding, szefowa irlandzkiej organizacji Winnica Racheli. Matka trójki dzieci z miasta Cork organizuje i prowadzi w całej Europii seminaria, podczas których spotyka się z kobietami (ale i z mężczyznami), walczącymi z poczuciem winy, depresją, napadami paniki i innymi schorzeniami z powodu aborcji.

Sama Goulding jako nastolatka także poddała się aborcji, z powodu czego cierpiała na depresję. Teraz, pomaga innymi.

„Mowią do mnie: Jest pani Irlandką i katoliczką, stąd ma pani poczucie winy z powodu aborcji. Byłam w Libanie, Korei Południowej, na Węgrzech i w RPA. Spotkałam tam ludzi wierzących i ateistów, katolików, protestantów oraz wyznawców innych religii. Ich łzy zawsze wyglądały tak samo. To nie jest kwestia katolickości“, powiedziała mi Goulding w wywiadzie 4 lata temu.

„Zabijając te dzieci, zabija się także część matki. To nie ma związku wyłącznie z religią”, powiedzała.

Sama dokonała aborcji jako 19-latka. Po tym, wiele lat chorowała na depresję.

„Wciąż pamiętam twarz anestezjologa, który dawał mi lek nasenny, mówiąc: Kiedy się obudzisz, wszystko będzie w porządku. Ale kiedy się obudziłam, nic nie było w porządku. Krzyczałam. Myślę, że gdzieś w podświadomości zrozumiałam tragedię swojej decyzji. Miałam to w głowie, ale jeszcze nie w sercu”.

Nastąpił okres depresji i strachu, który oczuwała cały czas, nawet i kiedy wyszła powtórnie za mąż i urodziła dzieci.

„Praca, wieczorne wyjścia, zakupy. Wszystko mi przypominało to, co niedawno zrobiłam. Przestałam wychodzić z domu w dzień. Wpadłam w depresję. Miałam koszmary, a w nocy budziłam się z krzykiem. Jeden sen powtarzał się prawie co noc: przede mną piękne dziecko, a ja nie mogę go wziąć na ręce, bo cały czas mi się wyślizguje. Zaczęłam pić”.

Zmiana przyszła, kiedy o swoim ciemnym sekrecie opowiedziała najlepszej przyjaciółce. Kobieta przytułiła ją i razem zaczęły płakać.

„To był koniec mojej izolacji. Obok mnie stała osoba, która wiedziała, co zrobiłam, i dalej mnie akceptowała, kochała! Kiedy patrzyłam w jej oczy, widziałam Jezusa, miłość i współczucie. Wszystko się zmieniło”.

Jak mówi, po pewnym czasie uświadomiła sobie, że Bóg powołuje ją do pracy z matkami, które przeszły przez piekło aborcji.

„Wtedy sama rozpoczęłam intensywniejsze duchowe życie i zrozumiałam, że Bóg mi naprawdę wybaczył. Uwolnił mnie od winy za mój grzech. W Dzienniczku św. Faustyny Kowalskiej jest zdanie, że Jezus bardziej cierpi z powodu braku wiary w Jego miłosierdzie, niż z powodu samego grzechu. I to stało się moim przesłaniem dla tych wszystkich kobiet”.

Kiedy usłyszała o organizacji Winnica Racheli była pewna, że to miejsce, do którego wzywa ją Bóg. Organizacja ta przygotowuje seminaria dla kobiet i mężczyzn dotkniętych aborcją. Seminaria okazują się dokonałym miejscem do przerwania milczenia i otwartej rozmowy o tym, co ich męczy. Na spotkaniach łączy się elementy duchowe z psychologią, pomagając w ten sposób uczestnikom w podzieleniu się i uzewnętrznieniu swoich uczuć, aby mogli dalej żyć już w poczuciu wolności i przebaczenia.

„Na rekolekcje przyjeżdżają ludzie, którzy duchowo są w różnych miejscach. Łączy ich jedno: doświadczenie bólu. Te kobiety, które mają problem z mężczyznami, po raz pierwszy mają okazję usłyszeć, jak problem aborcji wygląda z męskiej perspektywy i jak wielki ma wpływ także na nich. Na tych spotkaniach naprawdę dzieją się cuda. To nasze zadanie w Winnicy Racheli: pozwolić Bogu, żeby robił swoje i Mu nie przeszkadzać”, powiedzała mi Goulding 4 lata temu o spotkaniach organizacji, która działa także w Polsce.