Czy możemy się trochę ucieszyć, że dzieci nie będą zabijane? Powróćmy do naszego spojrzenia na ochronę świętości życia ludzkiego

Reakcje polskiego społeczeństwa na orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego, że aborcja eugeniczna jest niezgodna z Konstytucją RP, nie były dla mnie trudne do przewidzenia. Niektóre jednak przypadki naprawdę mnie zaskoczyły.

Nie zaskoczyła mnie jednak reakcja feministycznych i innych „postępowych” organizacji, tzn. ich agresja i wulgarność. Strona ta od dawna nie jest gotowa do dyskusji na argumenty i najczęściej uciekała się do agresji i szantażu emocjonalnego. Tym razem też nie zaoferowała nic nowego. Nie pozostaje nam nic innego, niż przygotować się na ich wulgaryzmy na ulicach polskich miast w najbliższych dniach. Oczywiście, niestety, ich spotkania będą miały również konsekwencje dla wzrostu liczby zarażonych. Ale zostawmy to ich sumieniu.

Reakcja części prawicy i kręgów kościelnych

Zaskoczyła mnie reakcja niektórych osób z kręgów katolicko-konserwatywnych i kościelnych, które zareagowały na decyzję Trybunału z zastrzeżeniami, a nawet z otwartym sprzeciwem.

To, że takie reakcje pojawiły się zamiast radości z ratowania nienarodzonych istnień, mówi nam ważną rzecz. Wygląda na to, że jednak my, katolicy, niestety zdystansowaliśmy się od wartości chrześcijańskich poprzez nasz sposób myślenia i zachowania. Nieświadomie niektóre z tych wartości, które mają niewiele wspólnego, albo prawie nic z chrześcijaństwem, weszły do naszego języka.

Na przykład ta adoracja złotego cielca politycznego „kompromisu”… Rozumiem, że istnieją politycy na prawicy, dla których „kompromis aborcyjny” był wartością i teraz nad nim płaczą. Ale fakt, że są ludzie Kościoła którzy czują większy smutek z powodu „podziałów”, które mają się teraz pojawić, niż z powodu tego, że każdego roku ok. 1000 dzieci było zabijanych, to dla mnie nie do pojęcia. Mamy tu do czynienia z chrześcijaństwem przekształconym w rodzaj terapii społecznej dla nawiązywania dialogu.

Mogę podać inny przykład. Często używany argument, że „nikogo nie można zmusić do heroizmu”. To właśnie ten argument pokazuje, jak w naszych rozważaniach odeszliśmy od fundamentalnej zasady nienaruszalności życia ludzkiego i pozwoliliśmy kierować się innymi wartościami.

Tak, kobiety, które decydują się na dziecko z poważnymi wadami genetycznymi, są bohaterkami. Tak, społeczeństwo powinno zrobić wszystko, aby pomóc im w ich walce. W tej perspektywie jednak należy być świadomym istnienia życia poczętego i obowiązku, zarówno kobiet, jak i całego społeczeństwa, które musi zrobić wszystko, by tego życia nie stracić. To nie jest „zmuszanie do heroizmu“, ale fundamentalna zasada życia chrześcijańskiego.

I jeszcze jedno. Ponad 40 procent zabitych dzieci to dzieci z podejrzeniem Zespołu Downa. Czy ktoś naprawdę uważa, że życie z tymi pięknymi ludźmi to „zmuszanie do heroizmu”?

Konsekwencje

Dalej…

Ci, którzy sądzą, że ten obrót wydarzeń zradykalizuje drugą stronę, że przyspieszy „rewolucję społeczną” w Polsce, nie do końca zdają sobie sprawę z programu pro-choice, który trwał jeszcze przed tą decyzją.

Polecam takim osobom przeczytanie mojego tekstu o nowym stanowisku Amnesty International ws. aborcji. Organizacja, która ma również oddział w Polsce, do końca zradykalizowała swoje stanowisko w tej sprawie, uznając aborcję za kluczową kwestię w zakresie praw człowieka i rozpoczęła lobbowanie na rzecz jej pełnej legalizacji we wszystkich przypadkach. To jest agenda, która trwa na Zachodzie i trafiłaby do Polski bez względu na wszystkie zawarte w niej „kompromisy”.

CZYTAJ TAKŻE Amnesty International ekstremalnie o aborcji. „Ochrona praw człowieka rozpoczyna się od momentu jego narodzin”

Powróćmy zatem do naszego spojrzenia na najważniejszą w tym wszystkim rzecz, a jest to ochrona świętości życia ludzkiego. Święty Jan Paweł II tak często mówił nam o jej znaczeniu dla życia i duszy narodu.

Po wysłuchaniu, a następnie przeanalizowaniu jego słów, nadszedł czas, aby nimi żyć.