Płyń w zaświaty, Admirale! Odprowadzimy Cię na wieczny spoczynek, ale dobrze wiemy, że Ty tak naprawdę nigdy nie spoczniesz

Odprowadzimy Cię dzisiaj na wieczny spoczynek. Ale dobrze wiemy, że Ty tak naprawdę nigdy nie spoczniesz, bo dowodzisz niebiańską flotą tak jak niegdyś stałeś u steru krakowskiego Muzeum Armii Krajowej. Z kapitańskiego mostku będziesz surowo, ale życzliwie spoglądał na to, co robimy osieroceni przez Ciebie i wspominający liczne spotkania z Tobą.

Kochany Adamie Rąpalski, nasz drogi Admirale, żegnam Cię w imieniu nie tylko swoim, ale także podpułkownika Ryszarda Brodowskiego, Jerzego Gizy, Ewy i Attili Jamrozików, Tadeusza Żaby, krakowskich plastyków, piłsudczyków, kombatantów Armii Krajowej. Przywołuję w pamięci nasze sobotnie spotkania w pawilonie pod kopcem Józefa Piłsudskiego zwanym przez Ciebie zatoką Sowiniec, gdzie przy bigosie i fasolce po bretońsku przygotowanych przez też już śp. Włodzimierza Śliwczyńskiego i zacnych trunkach barwnie i sugestywnie opowiadałeś o historii morskich bitew.

Byłeś dla nas wiernym przyjacielem, patriotą najwyższej próby, wspaniałym kompanem. W Twoim towarzystwie czuliśmy się ludźmi wolnymi w trudnych latach 80., kiedy zarażałeś nas swoim optymizmem i mobilizowałeś do twórczych działań. Nigdy nie opuszczało Cię poczucie humoru podszyte intelektualnie wyrafinowanym sarkazmem. Potrafiłeś rozładowywać napięcia i dobrotliwie strofować tych, którzy mieli inne zdanie.

Admirale, chciałeś być człowiekiem morza, a zostałeś wybitnym artystą, podobnie jak Twoja ukochana żona Barbara. Dla nas, którzy mieli honor cieszyć się przyjaźnią prawdziwego wilka morskiego, dzisiejszy dzień jest smutny, ale i radosny. Wiemy bowiem, że jesteś już wolny od wszelkich ziemskich trosk i będziesz nam stale pomagał pływając po niebiańskich falach.