Reżyser Lupa traci sens życia, czyli kto tak naprawdę jest sektą. Szalone spojrzenie na świat rości sobie pretensję do przewodnictwa

Tylko noworocznym zamieszeniem można tłumaczyć fakt, że bez większego echa przeszła niesamowita wypowiedź reżysera Krystiana Lupy. W rozmowie z „Newsweekiem” stwierdził on bowiem, że stawką najbliższych wyborów jest dla niego sens życia:

Jeśli PiS wygra wybory parlamentarne i będzie rządzić przez następne cztery lata, to będę miał poczucie marnowania czasu na życie, z którego nic nie wynika

— oświadczył Lupa.

CZYTAJ: To dopiero dramat! Żale Krystiana Lupy w „Newsweeku”: „Jeśli PiS wygra wybory, będę miał poczucie marnowania czasu na życie”

Jest to wypowiedź niezwykle cenna, bo pokazująca, kto w Polsce tak naprawdę jest sektą. Bo cóż trzeba mieć w głowie, by sens życia wiązać z takim lub innym wynikiem wyborów, i to w sytuacji pełnych swobód demokratycznych i całkowicie otwartych granic? Lupa i jemu podobni jawią się jako ludzie całkowicie zawieszeni w sferze publicznej i zawodowej, pozbawieni jakiegokolwiek mocniejszego oparcia czy punktu odniesienia. A tym samym ludzie wręcz groźni, bo to takie „luźne” jednostki gotowe są na wszystko - byle tylko postawić na swoim, byle tylko złapać jakiś okruch sensu życia.

W każdym razie warto zapamiętać: osoby stawiane w roli autorytetów przez media liberalne, wpadają w depresję i tracą sens życia, jeśli ich ulubiona formacja polityczna przegra wybory. Czy tacy ludzie mogą poprowadzić wspólnotę w jakimkolwiek sensownym kierunku? Nie sposób oprzeć się wrażeniu, że społeczeństwo jest dla nich jedynie materią terapeutyczną, środkiem do uleczenia samych siebie. Los społeczeństwa jest im głęboko obojętny.

I Lupa to otwarcie przyznaje. Stwierdza bowiem:

Nie jesteśmy patriotami słowa „Polska”, ale zachodzącego u nas procesu. A tego procesu nie potrafię afirmować, pozostaje upokorzenie, wstyd i coraz częstsza myśl o ucieczce

— lamentował Lupa.

Dla reżysera ważny jest więc jakiś tajemniczy „proces”, a nie jakaś tam „Polska”. Ale cóż, społeczeństwo demokratyczne akceptuje i większe odjazdy, samo w sobie to nie jest wielki problem. Problemem jest to, że w istocie ekstremistyczne, by nie rzec szalone spojrzenie na świat rości sobie pretensję do przewodnictwa, i to także politycznego. A wydawało się, że co jak co, ale minione dwa stulecia powinny nas na tego typu pokusy uodpornić.