Wielowieyska desperacko ratuje Tuska. Wyszedł groteskowy elaboratWielowieyska desperacko ratuje Tuska. Wyszedł groteskowy elaborat

Forma tego tekstu mówi sama za siebie – powstała niestrawna ściana tekstu, napisana chyba wyłącznie po to, by nikt przy zdrowych zmysłach nie był w stanie przebrnąć przez nią do końca.  Autorka wrzuciła do jednego kotła dosłownie wszystko: wątki personalne, w tym oparty na insynuacjach atak na prezesa Święczkowskiego, poboczne spory, poplątane ze sobą teorie i historyjki z politycznego zaplecza, grożenie palcem PSL-owi i umniejszanie roli prezydenta.

Wszystko wymieszane, zbełtane i pozbawione logiki. Z tego potężnego informacyjnego śmietnika publicystka desperacko próbuje ulepić obraz sytuacji, który w jakikolwiek sposób obroniłby skompromitowanego premiera.

Na Radzie Bezpieczeństwa Narodowego u prezydenta Tusk był kompletnie wyluzowany. Siedział uśmiechnięty, spokojnie słuchał zarzutów o skok na Trybunał, a jego mina mówiła: "Karol, wygadaj się, chłopie, bo tylko to ci zostało" - zaczyna swój pisany monolog, którego nie powstydziłby się Fidel Castro, Wielowieyska 

Dalej jest tylko woda, a w tym morzu pustosłowia ukryto tezę tak kuriozalną, że aż zapierającą dech w piersiach. Dowiadujemy się oto, że Donald Tusk – którego miliony widzów widziały jako człowieka skrajnie spiętego, znerwicowanego, uciekającego wzrokiem i ratującego się nerwowymi tikami – był w rzeczywistości... „wyluzowany”, „uśmiechnięty” i panował nad sytuacją.

Dalej jest jeszcze lepiej, wieloakapitowa nagonka na prezesa Bogdana Święczkowskiego, absurdalne konkluzje wyciągnięte ze słów szefa prezydenckiej kancelarii Zbigniewa Boguckiego, próba dzielenia prawicy i atak na prezesa Kaczyńskiego. 

To nie jest zwykła publicystyczna stronniczość; to bezczelna próba wmówienia Polakom, że mają nie wierzyć własnym oczom i pamięci. Wszyscy doskonale widzieliśmy przerażenie, chwiejność i panikę w mowie ciała szefa rządu. Ten spektakl słabości widzieli wyborcy, widzieli komentatorzy, a nawet sami koalicjanci, którzy z zażenowaniem obserwowali upadek mitu „nieomylnego stratega”. Ale dla Czerskiej prawda jest zbyt bolesna, by można było ją zostawić bez ideologicznego retuszu.

Metoda redaktor Wielowieyskiej jest prosta: zagadać, zamazać, utopić niewygodne fakty w słowotoku i ulepić narrację o „zwycięstwie”, którego nie było. Tyle że Polacy doskonale pamiętają, co widzieli na ekranach swoich telewizorów. Żaden elaborat – choćby liczył i sto tysięcy znaków pełnych poplątanych wątków – nie zmieni faktu, że maska opadła, a nerwowy uśmiech lidera obozu władzy był jedynie maskowaniem czystego strachu.

Przeczytaliśmy to za Was, żebyście Wy nie musieli.