Tusk w roli widza, a nie kierownika. Urywają mu się ze smyczyStankiewicz: Tusk w roli widza, a nie kierownika. Urywają mu się ze smyczy

875eafba38574deda403235509eb8fd3.webp
Donald Tusk, Władysław Kosiniak-Kamysz i Barbara Nowacka w Sejmie / autor: Fratria
FacebookTwitter

To pierwsza tak trudna sytuacja dla Donalda Tuska w tej kadencji Sejmu. Dwie partie koalicyjne negocjują z prezydentem Karolem Nawrockim w bardzo istotnej sprawie – konkretnie chodzi o reset konstytucyjny w Trybunale Konstytucyjnym. Sam Tusk publicznie mówi o tym, że żadne zmiany prawne nie są potrzebne, bo TK działa. Najwyraźniej w tej kwestii nie przekonał nawet swoich koalicjantów.

Zasadniczo rzecz biorąc, oczywiście do przeprowadzenia resetu konstytucyjnego nie dojdzie, gdyż potrzeba do tego co najmniej 2/3 głosów posłów w Sejmie, a zatem zakładając obecność wszystkich 460 posłów, to aż 307 głosów. Innymi słowy – przy sprzeciwie Koalicji Obywatelskiej to się nie uda. Istotne jest jednak co innego. W rozmowach ze środowiskiem prezydenta biorą udział przedstawiciele formacji, mających łącznie większość bezwzględną w Sejmie. To oznacza, że mają możliwość przeprowadzenia przez Sejm ustawy niewymagającej zmiany konstytucji nawet przy sprzeciwie Tuska. Zapewne już sam ten fakt denerwuje Kierownika.

Dlaczego to robią?

Warto przypomnieć – w rozmowach na temat resetu w TK pod auspicjami prezydenta biorą udział przedstawiciele całej prawicowej opozycji, Partii Razem i – to jest najistotniejsze w tej sprawie – dwaj koalicjanci Tuska, PSL i Polska 2050. Powstaje zatem pytanie – dlaczego te dwie ostatnie partie to robią? Pojawia się oczywiście teoria, że to jakiś misterny plan ustalony z Tuskiem i te partie uczestniczą w rozmowach z prezydentem za zgodą Kierownika. Osobiście w to nie wierzę, ponieważ jest zbyt wiele argumentów przeczących takiemu scenariuszowi.

Najpierw rozważmy, co przemawia za ewentualną prawdziwością takiego spisku koalicyjnego – w tym wariancie PSL i Polska 2050, pozornie różniąc się od Tuska, mogłyby wywalczyć jakieś większe poparcie, ostatecznie wejść znów do Sejmu, po czym ponownie wejść do koalicji z Tuskiem. To jedyny sensowny argument za tym scenariuszem, jaki dostrzegam.

A jakie są argumenty w drugą stronę? Po pierwsze, to jest publiczne, bardzo poważne uderzenie w autorytet Donalda Tuska i jednocześnie wywindowanie jego najgroźniejszego przeciwnika, czyli prezydenta Karola Nawrockiego. Otóż okazuje się, że naprzeciw Tuskowi, który opowiada, że rzekomo TK działa coraz lepiej i wszystko idzie ku dobremu, stają partie, które łącznie tworzą większość w Sejmie – dość egzotyczną, ale jednak. Te partie rozmawiają z prezydentem, który jak wiadomo, nie jest sympatykiem obecnego rządu. Tu jest zatem – zawsze ważny dla Tuska – niekorzystny dla niego element piarowy. Po drugie, Tusk musiałby jednak brać pod uwagę, że w toku rozmów i negocjacji koalicyjni partnerzy w końcu mogą go zdradzić. A jeśli z tych negocjacji wyszedłby jakiś projekt ustawy, którego przyjęcie nie wymagałoby zmiany konstytucji, a zatem mógłby być przyjęty zwykłą większością głosów w Sejmie, byłaby to dla Tuska wręcz katastrofa. Przyjęcie ważnej ustawy w tej kadencji wbrew wyraźnemu sprzeciwowi Tuska? Tego w tej kadencji Sejmu jeszcze nie było.

Interesy PSL-u i Polski 2050

W sprawie istotne są też interesy PSL-u i Polski 2050. Wydaje się, że partie te dostrzegły w końcu, iż trzymając się płaszcza Donalda Tuska nie przekroczą progu wyborczego. Jako jego przystawki tracą jakąkolwiek tożsamość, i wyborcy tracą powód, by głosować na którąś z tych partii, a nie na KO. Lewica też ma ten problem, chociaż w mniejszym stopniu – w sondażach na ogół notuje wynik poniżej 8,61 proc., jakie uzyskała w wyborach w 2023 roku, chociaż zwykle przekracza próg wyborczy. Dlaczego? Wydaje się, że tu głównym czynnikiem jest posiadanie przez Włodzimierza Czarzastego stanowiska marszałka Sejmu. Trzeba przyznać, że ten były członek PZPR w bardzo brzydki sposób, ale jednak skuteczny, buduje swoją pozycję (i jednocześnie całej Nowej Lewicy) na ciągłym ostrym atakowaniu prezydenta Karola Nawrockiego z pozycji drugiej osoby w państwie. Gdyby Czarzasty marszałkiem nie był, to moim zdaniem wynik Lewicy byłby wyraźnie niższy.

Polska 2050 – o czym wprost mówi Szymon Hołownia – nie zamierza startować w kolejnych wyborach parlamentarnych samodzielnie, bo byłoby to dla niej polityczne samobójstwo. Partia ta cieszy się marginalnym poparciem Polaków i trudno się spodziewać, by to się zmieniło. Istnieje jednak duża szansa, że wystartuje ona w wyborach znów z PSL-em, które też ma problem z przekroczeniem progu wyborczego. Taka odtworzona Trzecia Droga, jeśli znów wejdzie do Sejmu, wcale niekoniecznie musiałaby znów chcieć współpracować z Donaldem Tuskiem.

Tusk może tylko obserwować

Swoją drogą znamienne jest to, że Tusk, nawet jeśli jest bardzo zdenerwowany graniem na siebie PSL-u i Polski 2050 (którym to formacjom mimo wszystko na rękę jest dotrwanie w obecnym układzie do końca kadencji Sejmu), nie może zasadniczo nic zrobić. Od tych formacji zależy trwanie obecnej koalicji. Tusk może tylko się przyglądać na rozwój wydarzeń i skutek rozmów u prezydenta. Taka rola z całą pewnością bardzo mu nie odpowiada.

FacebookTwitter

Czekamy na Wasze maile z uwagami i komentarzami: [email protected]. Dołącz do naszej społeczności, wykup dostęp do STREFY PREMIUM. Subskrybuj
To najlepsza forma wsparcia naszych mediów.

Jak wesprzeć telewizję wPolsce24?

Zachęcamy do:

  • dokonywania wpłat przez stronę wesprzyj.wpolsce24.tv
  • lub przekazania darowizny bezpośrednio na rachunek bankowy: 69 1020 4900 0000 8202 3036 2577 (odbiorca: Fratria SA, tytuł przelewu: Darowizna)
  • oglądania wPolsce24 jak najczęściej i jak najdłużej
  • mówienia o nas innym, żeby telewizja wPolsce24 zyskiwała coraz więcej wiernych Widzów

Przetwarzamy dane osobowe Darczyńców zgodnie z informacją w linku.

Redaktor Naczelny:
Łukasz Wróblewski
Zespół:
Joanna Jaszczuk, Adam Kacprzak, Tomasz Karpowicz, Robert Knap, Adam Stankiewicz, Kamil Kwiatek, Natalia Wierzbicka, Adrian Siwek, Adam Bąkowski, Sławomir Cedzyński.
Autorzy:
Wojciech Biedroń, Jacek Karnowski, Marzena Nykiel, Goran Andrijanić, Marek Budzisz, Jerzy Jachowicz, Grzegorz Górny, Aleksandra Jakubowska, Stanisław Janecki, Dorota Łosiewicz, Dariusz Matuszak, Andrzej Potocki, Marek Pyza, Aleksandra Rybińska, Marcin Wikło, Piotr Gursztyn, Jerzy Szmit.