Korekta narracji ministra Szynkowskiego vel SękKorekta narracji ministra Szynkowskiego vel Sęk

I tak, wyjaśniając sprawę zaproszenia Komisji Weneckiej. Członek rządu Zjednoczonej Prawicy powinien wiedzieć, że takiej decyzji nie podejmuje Minister SZ. I ja takiej nie podjąłem. Zatem wyjaśniam, że wykonałem decyzję polityczną. Dnia 22 grudnia 2015 roku, po zakończeniu obrad Sejmu, w godzinach wieczornych, odebrałem telefon od Prezesa PiS. Zostałem poproszony o wysłanie zaproszenia do Komisji Weneckiej. Następnego dnia powiadomiłem Panią Premier, zaraz potem wysłałem stosowne zaproszenie. Opierając się na doświadczeniach Victora Orbana, zakładano, że z Komisją Wenecką będzie prowadzony długi dialog wyjaśniający zaistniałą sytuację. Przez wiele lat wypowiadałem się eufemistycznie o tej sprawie. Dzisiaj, kiedy jeszcze mogę poruszać ręką na klawiaturze, wyjaśniam kto i dlaczego zdecydował o zaproszeniu Komisji Weneckiej.

Mój Szacowny Kolega Minister zarzucając mi tworzenie alternatywnej rzeczywistości, sam formułuje nierzeczywistość przez nieścisłości i przemilczenia oraz wypieranie faktów.

Komisja Europejska uruchomiła karną procedurę art. 7 TUE po tzw. rekonstrukcji rządu, po odwołaniu premier Beaty Szydło, o co Mateusz Morawicki osobiście zabiegał! Dla Komisji był to sygnał, że pryncypialną premier zastąpiła ekipa skłonna do „dialogu” z Europą. I tu był błąd pierworodny rządu M, Morawieckiego. Podjęcie dialogu i negocjacji z Brukselą. W tych konkretnych okolicznościach negocjacje oznaczały akceptację poza traktatowych prerogatyw Komisji. Rząd Mateusza Morawickiego i Konrada Szymańskiego legitymizował prawo Komisji do ingerencji w prawny ustrój Polski. W grudniu 2020 roku polski rząd uznał mechanizm warunkowości. Jako jedyny rząd interpretował rozporządzenie 2020/2092 jako odnoszące się jedynie do przypadków nieprawidłowości przy realizacji środków unijnych. Mechanizm praworządności został zastosowany wobec KPO. I Komisja pojechała wachlarzem warunków „żeby było, jak było”. Fundusze nie zostały wypłacone ze względu na porozumienie Komisji z ówczesną opozycją. Nie było obrony pryncypiów, ale prowadzono wobec Komisji politykę appeasementu, tworząc tzw kamienie milowe. To warunki, które miała spełnić Polska. Rząd twórczo rozwijał kamienie milowe. Powstały aż 272 warunki, w tym tak absurdalne i upokarzające jak zmiany regulaminu Sejmu.

Ani mechanizm warunkowości, ani zabójczy zielony ład nie zostały zawetowane przez premiera Morawickiego. Co więcej, polski Komisarz Wojciechowski entuzjastycznie promował zielony ład. Można podsumować, iż Panowie Morawiecki i Szymański stali się rodzicami chrzestnymi unijnej polityki warunkowości.

I ostatnia uwaga odnośnie do założycielskiego mitu Rozwój Plus o rzekomym wyrzuceniu z Prawa i Sprawiedliwości. Był to świadomy rozłam i chęć rywalizacji z PiS. Potwierdza to ostatnia gra o wicemarszałka Sejmu. Premier Morawicki złamał swoje zobowiązanie o poparciu posła Ociepy. Niekonfrontacyjna postawa wobec PiS wymagałaby przegłosowanie najpierw kandydatury tej partii. Dopiero po ewentualny odrzuceniu tego kandydata, Rozwój Plus mógłby zaproponować swojego kandydata. Niestety Mateusz Morawicki wybrał porozumienie z Czarzastym, a może i z Tuskiem. Nie buduje to wspólnego obozu patriotycznego, pogłębia rozłam dokonany przez Rozwój Plus-Minus.