Dobro jako agresywne narzędzie polityczneDobro jako agresywne narzędzie polityczne

mid-26b17461.webp
Donald Tusk z członkami rządu w Sejmie (Fot. PAP/Marcin Obara)
FacebookTwitter

Premier Tusk zaprosił Prezydenta Karola Nawrockiego z rodziną na wigilię do Sopotu, aby panowie porozmawiali w kuchni jak Polak z Polakiem, zażegnali konflikt polityczny, bo zgoda buduje a konflikt ruinuje”. Cytuję zapamiętane hasła z komunistycznego PRL-u, z czasów jego końcówki. Odnoszę wrażenie, że ten późny PRL dzisiaj w Polsce się reprodukuje w coraz agresywniejszej formie.

Dobrym komentarzem do tej propozycji potencjalnego spotkania dwóch rodzin i dzielenia się opłatkiem, było to, co powiedział Krzysztof Bosak, że nie zabiera się rodziny na negocjacje z wrogiem. Ale pijarowo, biorąc pod uwagę skłonność dużej części Polaków do sentymentalizmu to sprytne zagranie Donalda Tuska, ukazujące jednocześnie skalę cynizmu i brak moralnych zahamowań. Tak jak Święta Bożego Narodzenia niosą obietnicę wiecznego życia i zbawienia, tak zapowiedź takiego pojednania politycznego, w którym uczestniczą rodziny, żony z dziećmi, w cieniu świąt, wpisuje się w aurę tej obietnicy, nawet gdy mamy do czynienia z ateistami, agnostykami czy antyklerykałami. Religii może już nie być, ale pozostają zachowania, emocje i pragnienie, aby zapanował pokój i pojednanie.  

To jest niewidzialny duchowy kapitał, efekt tysiącletniej katolickiej tradycji, którą teraz siły lewicowo-liberalne usiłują zniszczyć. Zatem nie jest z tą tradycją aż tak źle, skoro premier Donald Tusk usiłuje ten zasób wykorzystać walce politycznej. Musi być inicjatorem bo „dobrym” człowiekiem  okazuje się ten kto pierwszy z  taką propozycją-obietnicą wychodzi, jako „anioł pokoju”.             

Tak jak świat wirtualny zniszczył i niszczy świat realny, tak sferę publiczną zniszczył najazd na nią sfery intymnej, prywatnej. To przemieszanie zrujnowało reguły demokratycznej polityki, opartej na zasadach prawa, bo politykę polegającą na igraniu odczuciami i emocjami wprowadzili do świata cywilizowanego bolszewicy i naziści – syjamscy bracia. Chodziło i chodzi  tu o otumanienie jak największej liczby ludzi ideą miłości.             

Jakie bowiem to cudowne, takie marzenie o powszechnej miłości, pragnienie życia w świecie bezkonfliktowym, gdzie ustają konflikty, a pies i kot jedzą z jednej miski?

Hymnem tej grupy „wrażliwych” jest słynny przebój Johna Lennona „imagine”. Charakterystyka trafna tej pięknej ballady o idiotycznej treści, dokonana swego czasu przez Przemysława Babiarza podczas komentowania przez niego Olimpiady w Paryżu,  spowodowała ostre ataki na tego świetnego dziennikarza, ujawniając jednocześnie fakt, że ci „wrażliwi”, nie są chyba tak doskonałymi pacyfistami, za jakich się uważają. 

„Wyobraź sobie, że nie ma nieba

To łatwe, jeśli spróbujesz

Wyobraź sobie, że nie ma państw

To nietrudne do zrobienia

Możesz powiedzieć, że jestem marzycielem

Ale nie jestem jedyny”

 

Świat bez granic, państw i nieba to wizja anarchistycznego komunizmu. Panuje w nim miłość?  Tak, ale dość specyficzny rodzaj miłości. W takim onirycznym świecie zamierają konflikty w głowach otumanionych ideą miłości, ale przy okazji świat realny zamienia się w wielki cyfrowy gułag. 

Polityka, która przestaje być polityką demokratyczną, posługuje się „moralnymi argumentami”, aby odwracać uwagę od rzeczywistych interesów. Ten agresywny retorycznie „moralny” język jest narzędziem szantażu.  Ten szantaż jest skuteczny, gdy z życia publicznego znika świadomy czym jest demokracja i republika, obywatel. Wykorzystywanie tego przemieszania sfery publicznej z prywatną, to stara tradycyjna socjotechnika, kiedyś Platformy a teraz Koalicji obywatelskiej. Są w nią uwikłane zwykle wydarzenia o potężnym emocjonalnym ładunku.   

Przypominam sobie jak w programie Tomasza Lisa w TVP, w 2010 roku, premier Donald Tusk pytany o tragedię smoleńską, deklarując wolę polskiego rządu wyjaśnienia tej kwestii do końca, zauważył, że to dla niego jest także osobista tragedia, bo lecieli w tym samolocie jego przyjaciele. Po czym dodał, że bardzo cierpiał także po śmierci ojca, gdy był nastolatkiem, a teraz niedawno zmarła mu matka. Przekaz był jasny: „mimo że jestem premierem, jestem takim samym człowiekiem jak ty, dobrym i szlachetnym który mnie słuchasz i oglądasz”. Budujemy wspólnotę wrażliwych przeciw tym, którzy nienawidzą.  

W normalnym demokratycznym świecie, który już nie istnieje, cokolwiek mówi premier publicznie, mówi to jako premier, a nie jako wrażliwy prywatny człowiek. Takie są zasady demokratycznej polityki, przekraczającej horyzont zdziecinnienia, apolityczności, sentymentalizmu.   

Taki „ludzki” język ukazujący i kreujący premiera na człowieka wrażliwego, czyni z niego uosobienie cnót moralnych, takich jak dobro. Dobroć jest uniwersalna. 

Premier uprawia politykę miłości. A miłość i polityka to związek, któremu każdy sąd natychmiast udzieliłby rozwodu z powodu niezgodności charakteru.

Pamiętam jak w czasie afery hazardowej w 2009 roku Sławomir Nowak bronił w polskim radio Mirosława Drzewieckiego, mówiąc, że bardzo przeżywa on śmierć matki i że jest bardzo nieszczęśliwy z powodu swojej niefrasobliwości i nadmiernego zaufania do ludzi. Inny „bohater” z Platformy Obywatelskiej Zbigniew Chlebowski spotykał się z przedsiębiorcą z branży hazardowej na cmentarzu przy grobie siostry. Wielokrotnie podkreślał swoją traumę, która właściwie się nie skończyła, dlatego tam często bywał. Koledzy minister i premier Kopacz często podkreślali jej wrażliwość na cierpienie. W przywołanym programie Tomasza Lisa premier, reklamując przyszłego prezydenta, stwierdził, jakim objawieniem był dla niego obraz Bronisława Komorowskiego, gdy walczył o życie swojego syna. Jakim wspaniałym okazał się wtedy ojcem i dobrym człowiekiem. Nikt tego nie kwestionuje. Ale czy to wystarczająca rekomendacja na urząd prezydenta? Przywołałem te przejawy „polityki miłości”, bo bywała ona i jest skuteczna.   

Tymczasem język miłości i dobra jest agresywnym narzędziem  politycznym, im więcej w nim „dobra”. 

Takie chwyty socjotechniczne są możliwe w świecie,  który jest traktowany jako sentymentalny spektakl. On się być może kończy. Otwarty atak na porządek konstytucyjny czyli zamach stanu i powrót realnej, twardej, ostrej polityki, odsłania ten mechanizm „prania mózgów” „dobrem”. Gra pozorów się kończy. 

Uruchamiając szerszą perspektywę, ten brak rozróżnienia sfery publicznej i prywatnej w świadomości ludzi jest znakiem końca porządku demokracji. Dlaczego? Ponieważ publiczna ekspresja własnego dobra, wybuchy szlachetności potwierdzające „bycie przyzwoitym człowiekiem”, niszczy albo już zniszczyła język publicznej debaty. Sentymentalizm odwraca uwagę od rzeczywistych interesów osób dzierżących władzę i grup interesu.

Narcyzm wyrażający się ostentacją w ujawnianiu własnych uczuć i publicznym praniu bielizny staje się czymś tak oczywistym, że cnota powściągliwości zaczyna uchodzić za wadę i w ten właśnie sposób polityka miłości zaczyna torować drogę despotyzmowi w myśl powiedzenia, że „wilki wśród baranów głoszą równość stanów”. Następuje odwrócenie porządku. Ten, który nie krzyczy, że jest przyzwoity, nie ukazuje swoich ludzkich cech, nie płaci składek na Wielką Orkiestrę Świątecznej Pomocy, staje się podejrzany, musi udowadniać, że nie jesteś wielbłądem.

Jednego nie można odmówić premierowi Donaldowi Tuskowi. Mistrzostwa w posługiwaniu się niszczącą siłą dobra. 

FacebookTwitter

Czekamy na Wasze maile z uwagami i komentarzami: [email protected]. Dołącz do naszej społeczności, wykup dostęp do STREFY PREMIUM. Subskrybuj
To najlepsza forma wsparcia naszych mediów.

Jak wesprzeć telewizję wPolsce24?

Zachęcamy do:

  • dokonywania wpłat przez stronę wesprzyj.wpolsce24.tv
  • lub przekazania darowizny bezpośrednio na rachunek bankowy: 69 1020 4900 0000 8202 3036 2577 (odbiorca: Fratria SA, tytuł przelewu: Darowizna)
  • oglądania wPolsce24 jak najczęściej i jak najdłużej
  • mówienia o nas innym, żeby telewizja wPolsce24 zyskiwała coraz więcej wiernych Widzów

Przetwarzamy dane osobowe Darczyńców zgodnie z informacją w linku.

Redaktor Naczelny:
Łukasz Wróblewski
Zespół:
Joanna Jaszczuk, Adam Kacprzak, Tomasz Karpowicz, Robert Knap, Adam Stankiewicz, Kamil Kwiatek, Natalia Wierzbicka, Adrian Siwek, Adam Bąkowski, Sławomir Cedzyński.
Autorzy:
Wojciech Biedroń, Jacek Karnowski, Marzena Nykiel, Goran Andrijanić, Marek Budzisz, Jerzy Jachowicz, Grzegorz Górny, Aleksandra Jakubowska, Stanisław Janecki, Dorota Łosiewicz, Dariusz Matuszak, Andrzej Potocki, Marek Pyza, Aleksandra Rybińska, Marcin Wikło, Piotr Gursztyn, Jerzy Szmit.