Nie minęły jeszcze echa wywiadu, jakiego udzieliła była kanclerz Angela Merkel węgierskiemu kanałowi Partizan na Youtube, oskarżając Polskę i kraje nadbałtyckie o przyczynienie się do agresji Rosji na Ukrainę, a z Niemiec popłynęły kolejne mocne sugestie, tym razem dotyczące polskiego banku centralnego i jego prezesa prof. Adama Glapińskiego. Tym razem znany niemiecki dziennikarz mieszkający od lat w Polsce i wykładający na jednym naszych uniwersytetów Klaus Bachman, w artykule zamieszonym w niemieckim dzienniku „Berliner Zeitung”, wręcz wzywa do siłowego przejęcia NBP i przejęcia zgromadzonych rezerw walutowych, których wartość na konie września 2025 roku rzeczywiście przekroczyła aż 262,5 mld USD, w tym w złocie ponad 63 mld USD. Napisał o tym w ostatni poniedziałek obszernie na portalu Niezależna.pl red. Grzegorz Wierzchołowski, obficie cytując niemieckiego dziennikarza, przypominając jednocześnie, że od lat na łamach niemieckiej prasy wspiera on Donalda Tuska zarówno podczas poprzedniego, jak i obecnego premierowania, ale także podczas sprawowania przez niego funkcji szefa Rady Europejskiej.

Bachman we wspomnianym artykule porusza różne wątki dotyczące rządów Donalda Tuska, ale szczególnie szokujące i niebezpieczne są jego sugestie, a nawet oczekiwania dotyczące NBP i jego prezesa prof. Adama Glapińskiego. Niemiecki dziennikarz „przedstawia prezesa NBP jako głównego wroga rządu Tuska, który uniemożliwia mu realizację politycznych celów” i wskazuje rezerwy walutowe banku centralnego wynoszące ponad 260 mld USD jako źródło finansowania przynajmniej części wydatków budżetowych, w tym programów socjalnych. Oczywiście zdaje on sobie sprawę, że siłowe pozbycie się prezesa NBP byłoby zamachem na niezależność banku centralnego i złamaniem Konstytucji RP oraz ustawy o banku centralnym, ba mogłoby nawet spowodować katastrofę finansową, ale twierdzi, że „polityczna korzyść dla Tuska byłaby ważniejsza niż ryzyko ekonomicznej zapaści”. Ta ekonomiczna zapaść zostałaby spowodowana reakcją na te wydarzenia największych agencji ratingowych, a w konsekwencji rynków, na których musimy pożyczać setki miliardów złotych, aby sfinansować coroczne deficyty budżetowe, a także wydatki państwa poza budżetem, a także głęboką dewaluacją złotego.

Sugestie, a nawet chyba oczekiwania niemieckiego dziennikarza adresowane do premiera Tuska są rzeczywiście szokujące, ale przecież przypomnijmy, że większość sejmowa rządu 13 grudnia od wielu miesięcy prowadzi akcję, której celem jest postawienie prof. Adama Glapińskiego przed Trybunałem Stanu, a konsekwencji pozbawienia funkcji prezesa banku centralnego. Mimo kilku rozstrzygnięć Trybunału Konstytucyjnego, że te działania łamią polska Konstytucje i ustawę o NBP, te działania dalej trwają, bo przecież koalicja 13 grudnia trzyma się reguły Tuska „stosujemy prawo tak, jak my je rozumiemy”. Przypomnijmy, że pod koniec marca 2024 roku pojawiła się treść wniosku Platformy o postawienie przed Trybunałem Stanu prof. Adama Glapińskiego, w tym także 8 zarzutów, jakie w nim sformułowano. Część z nich okazało być na granicy śmieszności, jak te o sporach prezesa Glapińskiego z jednym z członków zarządu czy też trójką członków Rady Polityki Pieniężnej reprezentujących obecnych rządzących w jej składzie. Podobny charakter miał zarzut o krytykę Platformy i jej przewodniczącego Donalda Tuska i ostrzeganie przed jego rządami, a także udzielanie wywiadów chwalących Radę Ministrów pod kierownictwem Mateusza Morawieckiego.

Ale inne sprawiały wrażenie merytorycznych, jak ten dotyczący skupu papierów Skarbu Państwa od banków komercyjnych, aby te z kolei były zainteresowane zakupem papierów emitowanych przez Polski Fundusz Rozwoju (PFR) i Bank Gospodarstwa Krajowego (BGK). Autorzy wniosku nazywali to finansowaniem deficytu budżetowego, co byłoby naruszeniem art. 220 ust. 2 Konstytucji RP, a przecież chodzi o skup papierów wartościowych przez NBP na rynku wtórnym, a nie pierwotnym, a to akurat bankowi centralnemu robić wolno. Co więcej, wyżej wymieniona operacja prowadzona w latach 2020-2021 przez NBP, to klasyczne tzw. luzowanie ilościowe, prowadzone przez większość banków centralnych w sytuacji zagrożenia gospodarki danego państwa kryzysem gospodarczym, który mógłby skutkować wysokim bezrobociem i nie ma nic wspólnego z finansowaniem deficytu budżetowego przez bank centralny. Tego rodzaju operacje prowadzi od 2008 roku do tej pory Europejski Bank Centralny (EBC), a więc już przez ponad 15 lat na łączną sumę kilku bilionów euro, Amerykańska Rezerwa Federalna, czy Bank Centralny Anglii, wszystko po to, aby zarówno kryzys na rynkach finansowych z lat 2008-2009, a później kryzys covidowy, nie spowodował załamania gospodarczego, jak i wysokiego bezrobocia i nikt przy zdrowych zmysłach nie zarzuca prezesom tych banków finansowania deficytów budżetowych (do tej pory nikt nie postawił podobnych zarzutów jak prezesowi Glapińskiemu, ani byłemu prezesowi EBC Mario Draghi, ani obecnej prezes Christine Lagarde).

Kolejny zarzuty o podejmowanie interwencji walutowych w grudniu 2020 i w marcu 2023 roku, które miały na celu zdaniem skarżących osłabienie wartości polskiej waluty czy obniżenie stóp procentowych NBP w 2023 roku, które miało mieć związek z kampanią wyborczą, akurat te decyzje, merytorycznie się broną, ponieważ służyły pobudzeniu wzrostu gospodarczego. Co więcej, nawet gdyby próbować je kwestionować, to przecież nie były to jednoosobowe decyzje prezesa NBP, a decyzje kolegialne, odpowiednio zarządu NBP i Rady Polityki Pieniężnej, a zgodnie z prawem przed Trybunałem Stanu, odpowiada się za decyzje indywidualne, a nie kolegialne. I jeszcze jeden zdaniem polityków Platformy „ciężki” zarzut o to, że informacja przekazana ministrowi finansów w połowie 2023 roku przy opracowywaniu projektu budżetu na 2024 rok, prognozy dotyczącej osiągnięcia przez NBP zysku w wysokości 6 mld zł, który miałby zasilić budżet, a ostatecznie bank osiągnął stratę w wysokości ponad 20 mld zł. Po pierwsze w tym przypadku sami skarżący piszą o prognozie zysku, a prognozy mają to do siebie, że nie muszą się sprawdzać, a wspomniana strata NBP ma charakter „papierowy” i jest związana z umacnianiem się złotego. Precyzyjnie wtedy, kiedy tę informację prezes NBP przekazywał ministrowi finansów w sierpniu 2023 roku kurs euro/PLN wynosił 4,47 PLN, natomiast na koniec grudnia 2023 wyniósł on już 4,32 PLN, a więc złoty był mocniejszy o 15 groszy. W tej sytuacji rezerwy walutowe NBP, które na koniec 2023 roku wynosiły ok. 170 mld euro, przeliczone na złote były niższe o około 25 mld zł i tę „papierową” stratę wykazał prezes NBP.

Choćby ta pobieżna analiza, wydawałoby się na pierwszy rzut oka, merytorycznych zarzutów wobec prezesa NBP, stawia autorów wniosku o postawienie go przed Trybunałem Stanu w niekorzystnym świetle i jest dowodem, że ma on przede wszystkim charakter polityczny. Poza tym w przestrzeni publicznej, przez kolejne wiele miesięcy od upublicznienia zarzutów, pojawiło się tyle merytorycznych polemik z nimi, że rozsypały się one jak domek z kart, a autorzy wniosku i wszyscy posłowie, którzy się pod nim podpisali, powinni wręcz spalić się ze wstydu. Działania koalicji 13 grudnia przed sejmową komisją zamarły, może więc dlatego Klaus Bachmann podpowiada działania bardziej stanowcze, siłowe wejście do NBP, usunięcie prezesa Glapińskiego i „dobranie” się do rezerw walutowych. Ciekawe czy rząd Tuska, w tym sam premier i jego minister finansów publicznie odetną się od tych propozycji, czy będą czekali, aż zostaną stworzone warunki do przeprowadzenia takiego zamachu na NBP i prezesa prof. Glapińskiego.