Tusk jak Kaligula. Tak totalniackiej ustawy nikt nie uchwaliłTusk jak Kaligula. Tak totalniackiej ustawy nikt nie uchwalił

Zasłona dymna stworzona wokół kryzysu ustrojowego okazała się idealnym parawanem do przeforsowania rozwiązań, które pod pretekstem „walki z zagrożeniami” tworzą w Polsce system czysto uznaniowego karania każdego, kto podpadnie władzy.

Rozkaz ministra zamiast wyroku. 40 milionów euro kary z sufitu

Istota ustawy „Lex Caligula” sprowadza się do całkowitego ominięcia niezawisłego sądownictwa. Jak zaalarmował Maciej Pawlicki, szef MSWiA na wniosek anonimowych urzędników uzyskuje wyłączną władzę wskazywania podmiotów i osób prywatnych, na które zostaną nałożone drakońskie sankcje.

Skala kar poraża i wykracza poza jakiekolwiek cywilizowane standardy praworządności:

• Dla osób fizycznych: Kary finansowe sięgające aż 20 milionów złotych.

• Dla przedsiębiorstw: Koszmarne sankcje dochodzące do 40 milionów euro.

Co najbardziej przerażające, decyzja administracyjna ministra wchodzi w życie natychmiast! Obywatel czy firma zostają zniszczeni finansowo z dnia na dzień. Fakt, że ukarany może później złożyć skargę do sądu administracyjnego, jest kpiną z prawa, ponieważ – jak zauważa Pawlicki – odwołanie nie wstrzymuje wykonania wyroku. Zanim sąd po latach w ogóle przyjrzy się sprawie, ukaranego podmiotu i jego majątku dawno już nie będzie.

Ukarać każdego, za wszystko i za nic!

Prawdziwy dramat kryje się jednak w sformułowaniach przesłanek, które uprawniają władzę do uruchomienia niszczycielskiej machiny. Ustawa operuje tak "gumowymi" i niedookreślonymi pojęciami, jak „wspieranie działalności stanowiącej poważne zagrożenie dla demokracji lub praworządności”.

„To jest ustawa absolutnie kuriozalna, moim zdaniem rekord świata w ustawach totalitarnych (...) To jest celowo tak szerokie, że umożliwia ukaranie każdego za wszystko, za nic, czyli za wszystko. Minister na wniosek jakiegoś innego urzędnika uznaje, bez sądu, bez procesu, bez przedstawienia dowodów, nawet bez poinformowania oskarżonego, że należy mu wymierzyć karę” — alarmuje Maciej Pawlicki na łamach Wnet.fm.

W praktyce oznacza to, że udział w patriotycznym proteście, krytyka działań rządu w sprawach praworządności czy opublikowanie niewygodnego artykułu publicystycznego mogą zostać uznane przez urzędnika za „zagrożenie dla demokracji”.

Autocenzura i groźba mrożąca dla wolnych mediów

Publicysta zwraca uwagę na bezpośrednie zagrożenie dla niezależnych dziennikarzy i wydawców. Choć ustawa na papierze zawiera deklaracje o ochronie wolności słowa, w rzeczywistości wprowadzi gigantyczny „efekt mrożący”.

Właściciele stacji, portali i gazet, mając nad głową wizję 20-milionowych kar nakładanych jednym podpisem polityka z MSWiA, zaczną stosować głęboką autocenzurę. Żaden wydawca nie zaryzykuje poruszania tematów, które mogłyby zdenerwować rządzących.

Równie porażające konsekwencje dotkną polskich przedsiębiorców. Przepisy nakładają na firmy obowiązek codziennego sprawdzania rozrastających się list sankcyjnych pod groźbą ruiny finansowej, obejmując opresyjną analityką nie tylko partnerów biznesowych, ale też powiązania rodzinne czy organizacyjne.

Ostatnia nadzieja w weto Prezydenta RP

Przepchnięcie „Lex Caligula” w cieniu dewastacji Trybunału Konstytucyjnego pokazuje prawdziwe intencje obozu rządzącego: zbudowanie mechanizmów, przed którymi obywatele nie będą mieli żadnej obrony. To czysta wola urzędnicza postawiona ponad prawem.

Jedyną barierą chroniącą Polaków przed tym totalitarnym batem finansowym pozostaje dziś Prezydent Rzeczypospolitej. Polacy, przedsiębiorcy i wolne media mają prawo oczekiwać, że ta kuriozalna ustawa zderzy się z twardym, zdecydowanym weto w Pałacu Prezydenckim!

Dlaczego „Lex Caligula”? Historyczny symbol samowoli władzy

Nazwa „Lex Caligula”, którą Maciej Pawlicki nadał tej kuriozalnej ustawie, nie jest przypadkowa i wprost nawiązuje do jednego z najbardziej mrocznych symboli absolutnej samowoli władzy w historii. Rzymski cesarz Kaligula przeszedł do historii jako władca, który ostentacyjnie gardził wypracowanymi procedurami i instytucjami, ustanawiając własny kaprys jedynym obowiązującym prawem. W historiografii to właśnie jego postać uosabia moment, w którym urzędniczy despotyzm zastępuje obiektywną sprawiedliwość, a los obywatela zależy wyłącznie od humoru i widzimisię jednostki. Sformułowanie „Lex Caligula” w odniesieniu do obecnych przepisów nie wydaje się jednak przesadzone: gdy minister spraw wewnętrznych otrzymuje prawo jednoosobowego decydowania o majątku i losie ludzi bez wyroku sądu i bez procesu, państwo prawa przestaje istnieć, a na jego miejscu pojawia się czysta, dyktatorska uznaniowość.

Zespół wPolityce.pl/Radio Wnet