Powrót do zasad. "100 godzin samotności"Powrót do zasad. Nowa, interesująca książka „100 godzin samotności” polityka i publicysty Marka Jurka

Przyzwyczailiśmy się, że Jarosław Kaczyński i PiS odsądzani są od czci i wiary za „ultranacjonalizm” i „fundamentalizm religijny”.

Nowa, interesująca książka „100 godzin samotności” polityka i publicysty Marka Jurka zarzuca tej partii i jej liderowi, że nie podejmują próby powrotu do zasad cywilizacji chrześcijańskiej. Głównym przedmiotem analizy autora są wydarzenia związane z październikowym orzeczeniem Trybunału Konstytucyjnego, który rozpętał pandemonium zwane „strajkiem kobiet”.

Zdaniem Jurka PiS przez cały czas trwania w polityce demobilizował obrońców życia.

Tak właśnie przez ostatnie lata dojrzewała rewolucja październikowa [chodzi o „strajk kobiet”]. Aborcjoniści perorowali o »wolności wyboru«, o »władzy, która nie ma prawa narzucać«, o »prawie do własnego ciała«. A władza? Zamiast mówić o prawie do życia, o spoczywającym na państwie (więc na nas wszystkich) obowiązku jego obrony, o prawie kobiety do ochrony przed aborcyjną presją i aborcyjną subkulturą, zamiast mówić o tym wszystkim – władza robiła uniki, deklamując o światopoglądowych kwestiach (subiektywnego) sumienia, które każdy może rozstrzygać po swojemu. I opinię społeczną systematycznie przepychano w stronę aborcyjnego relatywizmu

Jurek zdecydowanie przeciwstawia się wyobrażeniu trwałych przekonań społecznych, które odsłaniać mają sondaże – „demoskopia jest nauką, ale interpretacja sondaży jest sztuką” – przywołuje znane powiedzenie. Tak ocenia on postawę nominalnie konserwatywnych polityków współczesnego świata:

W postrepublikańskiej demokracji medialno-masowej nie dlatego nie przekonują ludzi, że »roztropnie« uznają, że im się nie da, ale dlatego, że im się po prostu nie chce. Bo dobro publiczne uważają za abstrakcję, a władzę za konkret, więc po co mieliby pchać nogę między drzwi?

Jurek robi eksperyment myślowy i pokazuje, co jego zdaniem działoby się, gdyby we Francji milionowe manifestacje w 2013 r. przeciw „małżeństwom homoseksualnym” serio poparli politycy prawicy. Można wyobrazić sobie odwrót lewicy w kwestii LGBT, a także aborcji. W konsekwencji wycofanie się lewicy z dominującej dziś emancypacyjno-rewolucyjnej ideologii. Dlaczego tak się nie stało?

Niezależnie od swojego oportunizmu – przywódcy lewicy naprawdę żyją mistyką Rewolucji. A cywilizacja chrześcijańska to jedynie gasnący nastrój ich wyborców. I dlatego gaśnie

.

Społeczeństwo nie składa się z izolowanych bloków opinii, oprócz przekonanych i tych, których się nie przekona, jest bardzo wielu ludzi, na których propaganda aborcjonistyczna może chwilowo robić wrażenie, ale którzy mają też świadomość absolutności normy ochrony niewinnego życia. Ich poglądy są w dużym stopniu funkcją wydarzeń i nastrojów społecznych

Wyrok TK wyzwolił eksplozję agresji i barbarzyństwa. Przez czas jakiś władza milczała. Jurek zarzuca jej, że nigdy nie wskazywała, że orzeczenie sądu konstytucyjnego było jedynie powtórzeniem tego, co pod przewodnictwem Andrzeja Zolla ogłosił on 28 maja 1997 r., a więc stanowiło kontynuację podstawowej doktryny prawnej, która obowiązuje w naszym kraju niezależnie od politycznych zawirowań. Tymczasem podtrzymanie jej w minionym roku przez TK wyzwoliło pandemonium. Ci, którzy wymyślali swoim przeciwnikom od faszystów, stosowali ich metody. Istotą strategii „strajku kobiet” było zastraszanie. Jurek przypomina organizowanie bojówek, które nękały ludzi w ich prywatnych domach oraz próby terroryzowania policjantów, którzy w sposób wyjątkowo umiarkowany pełnili swoje powinności. Najbardziej skrajnym tego przypadkiem była demonstracja pod domem posłanki PiS, matki niepełnosprawnego dziecka.

Należy uświadomić społeczeństwu, że dziś, owszem, toczy się walka w obronie chrześcijańskiej cywilizacji życia, ale przede wszystkim w obronie cywilizacji w ogóle

W tym kontekście konserwatywni politycy muszą odejść od sprzecznego z naszym cywilizacyjnym fundamentem wyobrażenia sumienia jako sprawy subiektywnej. Aby realnie istnieć, prawica musi zmienić swoją postawę uległości w stosunku do dominujących ośrodków opinii publicznej.

Można wygrać wybory, a przegrać walkę o przyszłość narodu. Po rewolucji 1968 r. w Stanach Zjednoczonych i we Francji wybory wygrywała centroprawica, jednak stopniowo zaczęła realizować agendę skrajnej lewicy […] Tak się dzieje, gdy władza wstydzi się zasad, o które powinna walczyć w debacie publicznej

To wskazanie tylko paru punktów niewielkiej objętościowo, ale niezwykle gęstej znaczeniowo książki. Można polemizować z autorem, że nie docenia taktycznego wymiaru polityki, który także jest niezbędny, aby móc realizować zasady, ale nad jego argumentami powinniśmy się głębiej zastanowić.

Artykuł z 42/2021 numeru tygodnika „Sieci”.