Jest jasne, że ws. unijnego SAFE, Tusk jest w niewytłumaczalnym przymusie. "Nie liczą się żadne merytoryczne argumenty"

Po wczorajszym spotkaniu w Pałacu Prezydenckim w sprawie "Polskiego SAFE 0%", na którym prezydent Karol Nawrocki przedstawił projekt ustawy o Polskim Funduszu Inwestycji Obronnych (PFIO) i po tym, co powiedział premier Donald Tusk, jest już jasne, że jest on w jakiś wręcz niewytłumaczalnym przymusie, żeby zaciągnąć unijną pożyczkę SAFE.

Po wczorajszym spotkaniu w Pałacu Prezydenckim w sprawie „Polskiego SAFE 0%”, na którym prezydent Karol Nawrocki przedstawił projekt ustawy o Polskim Funduszu Inwestycji Obronnych (PFIO) i po tym, co powiedział premier Donald Tusk, jest już jasne, że jest on w jakiś wręcz niewytłumaczalnym przymusie, żeby zaciągnąć unijną pożyczkę SAFE. Mimo tego, że prezes NBP prof. Adam Glapiński szczegółowo wyjaśnił, na czym będzie polegała pożyczka, oparta na zysku wynikającym z ilościowego i wartościowego przyrostu rezerw walutowych, w tym w szczególności złota, ba premier Tusk dostał do ręki projekt prezydenckiej ustawy w tej sprawie, zareagował co najmniej niechętnie na tę propozycję. Niestety wszystko więc wskazuje na to, że większość koalicyjna nie będzie skłonna pracować nad tym projektem w takim tempie, żeby w następnym tygodniu mógł się nim zająć Senat i szybko mógł tę ustawę podpisać prezydent Nawrocki.

Premier Tusk cały czas w sprawie „Polskiego SAFE 0%” posługuje się absurdalnymi argumentami, teraz np. że w ustawie prezydenckiej nie ma żadnych pieniędzy, co tylko potwierdza, że nie ma on w swoim otoczeniu, poza specjalistami od PR-u, nikogo kto by go merytorycznie przygotowywał. Zresztą po blisko już 10 latach rządów (I i II Tusk), doskonale wiemy, że ulubionym sposobem rządzenia przez Donalda Tuska jest wywoływanie skrajnych emocji i zarządzanie nimi przy pomocy zaprzyjaźnionych mediów i mediów społecznościowych. Tusk ciągle mówi o stratach NBP w ostatnich 3 latach, choć do tej pory już powinien się nauczyć, że wynikają one przede wszystkim z ogromnych rozmiarów rezerw walutowych, w tym złota, których wartość przy umacniającej się stale złotówce po przeliczeniu na złote na koniec roku jest w oczywisty sposób mniejsza, niż na początku roku. A przecież już po wielokroć doradcy Prezydenta RP wyjaśniali, że źródłem finansowania pożyczki na uzbrojenie, będzie potencjalny zysk, jaki można uzyskać w związku ze wzrostem ilości i wartości rezerw w złocie, które urosły ilościowo ponad 5-krotnie z ok. 100 ton w 2015 roku do 550 ton obecnie, a wartościowo nawet ponad 20-krotnie z prawie 14 mld zł w 2015 r. do 314 mld zł w styczniu 2026 roku.

Agresji premiera Tuska w sprawie unijnego SAFE, towarzyszą wręcz histeryczne wystąpienia ministrów jego rządu Kosiniaka-Kamysza, Kierwińskiego, czy Sikorskiego, którzy po wielokroć powtarzają frazę o zdradzie, w odniesieniu do wszystkich tych, którzy tej pożyczce są przeciwni. Histeria w tej sprawie jest także w mediach wspierających rząd Tuska, liczne wywiady z ekspertami, zamawiane sondaże, według których większość Polaków jest za jej zaciągnięciem, ba prezentowane są stanowiska związków przedsiębiorców, głosy samorządowców, którzy jak jeden mąż domagają się natychmiastowego podpisania ustawy przez prezydenta Nawrockiego. Im więcej tej presji, tym bardziej powinno nas zastanawiać, komu tak naprawdę chodzi o to, aby Polska zaciągnęła tę pożyczkę wynoszącą prawie 44 mld euro i jakie cele chce w ten sposób osiągnąć. Teraz dodatkowo dowiedzieliśmy się, że orientacyjne koszty tej unijnej pożyczki i to przy założeniu, że jej oprocentowanie przez całe 45 lat jej spłaty, będzie w przedziale 3-4 proc. i nie wystąpi ryzyko kursowe, wyniosą przynajmniej 180 mld zł, a więc za pożyczenie 180 mld zł spłacimy ok. 360 mld zł, podczas gdy koszty polskiego SAFE wyniosą 0 zł.

Jednak determinacja Tuska w sprawie zaciągnięcia unijnej pożyczki SAFE jest tak ogromna, że nie liczą się żadne merytoryczne argumenty, a premier coraz częściej mówi, że przedsięwzięcie to będzie realizowane nawet przy wecie prezydenta Nawrockiego wobec ustawy dotyczącej unijnej pożyczki SAFE. Mimo tego, że art. 89 Konstytucji RP, mówi wprost o konieczności ratyfikacji każdej umowy międzynarodowej, która między innymi dotyczy znacznego obciążenia państwa pod względem finansowym (a przecież łączny koszt tej pożyczki w wysokości 360 mld zł w ciągu 45 lat takim obciążeniem jest), premier i jego otoczenie, chyba uważają, że on ich nie dotyczy. To forsowanie wręcz taranem unijnej pożyczki SAFE dobitnie świadczy o tym, że Tusk jest w jakimś trudno wytłumaczalnym przymusie, który każe mu zaciągnąć tę bardzo niekorzystną dla Polski pożyczkę.

Wszystkie najnowsze artykuły znajdziesz na wPolityce.pl/najnowsze. Nie przegap!