Państwo Tuska jest jak zamczysko pełne krzywych zwierciadeł. Nic nie jest takie, jak w nich wygląda!

Ciąży na nim afera Amber Gold, ale fałszywymi oskarżeniami ws. kryptowalut ciska w prezydenta. Na jaw wychodzą kolejne skandale pedofilskie w KO, ale je ignoruje i szuka winnych w PiS. Przez lata tchórzliwie ulegał Putinowi, ale o prorosyjskość oskarża obecną opozycję. Łamie konstytucję i wszelkie zasady prawa, ale o bezprawie wini PiS. Siłowo przejmuje instytucje i wprowadza iście totalitarny zamordyzm, ale to z Jarosława Kaczyńskiego robi dyktatora. Czy jest choć jedna sfera życia, w której słowa Donalda Tuska były tożsame z rzeczywistością?

Minister Sprawiedliwości chce ścigać prokuratorsko doradców prezydenta. Marszałek Sejmu urządza szopkę z odebraniem ślubowania od sędziów TK „wobec prezydenta” bez udziału prezydenta. Szefowie służb specjalnych nie respektują orzeczeń Najwyższego Sądu Administracyjnego i grożą szefowi Biura Bezpieczeństwa Narodowego odebraniem poświadczenia bezpieczeństwa. Premier oskarża prezydenta o odpowiedzialność za przestępstwa finansowe, z którymi ten nie ma absolutnie żadnego związku. Pretekstem jest zawetowanie ustawy o kryptowalutach, mimo że prezydent przedstawił decyzję w kilkunastostronicowym uzasadnieniu, wskazując iż regulacje są konieczne, ale nie mogą aż tak dalece wykraczać poza prawa i wolności konstytucyjne. Histeria rozpętana wokół kryptowalut ma wywołać wrażenie mrocznych interesów prawicy sklejonych z rosyjskim śladem. To zresztą stały element szantażu Tuska. Tyle tylko, że spółka Zondacrypto jest zarejestrowana w Estonii i polskie przepisy jej nie dotyczą. Co więcej, sponsorowała m. in. Campus Polska Rafała Trzaskowskiego i WOŚP, co teraz próbuje się zamilczeć. Gdyby Tusk naprawdę chciał tropić rosyjskie ślady, nie zlikwidowałby w pierwszych dniach rządów specjalnej komisji, która je badała. Rzecz jednak w tym, że przewodniczył jej właśnie prof. Sławomir Cenckiewicz, który wraz pozostałymi członkami [opublikował raport(https://wpolityce.pl/polityka/748280-raport-ws-wplywow-rosyjskich-czy-to-tego-bal-sie-tusk) wg którego Donald Tusk i kilku innych ważnych członków jego rządu, nigdy nie powinni pełnić żadnych funkcji publicznych ze względu na bezpieczeństwo państwa. Tak oto koło się zamyka.

Od ponad dwóch lat żyjemy w świecie schizofrenicznej projekcji politycznej, uporczywie rozsiewanej przez polityków koalicji 13 grudnia. Nieudolność władzy maskowana jest jej zuchwałą pewnością siebie i coraz bardziej radykalnymi decyzjami. Dług publiczny za rządów Donalda Tuska rośnie w przerażającym tempie miliarda złotych dziennie. W 2026, po zaledwie 3 miesiącach realizacji budżetu, deficyt wynosi już prawie 70 mld zł. A jednak dobre samopoczucie nie opuszcza ani premiera, ani ministra finansów, którzy nie przestają snuć opowieści o gospodarczym sukcesie. Jednocześnie z pełną determinacją próbują wcisnąć Polskę w wieloletnie, nieopłacalne programy kredytowe, które pozbawiają kraj nie tylko sterowności, ale decyzyjności i suwerenności. Donald Tusk pozostaje też głuchy na apele rolników i ignorując ich protesty, milcząco przyjmuje decyzje Ursuli von der Leyen o przyjęciu arcyszkodliwej umowy UE-Mercosur. Podobnie ma się sprawa z branżą transportową, budowlaną czy obszarem ochrony zdrowia. Zarządzanie krajem nigdy nie było mocną stroną Platformy Obywatelskiej, ale tym razem skutki nieudolnych działań mogą okazać się nieodwracalne. Państwo, które upadnie pod ciężarem bankructwa, trudno będzie podnieść nawet wtedy, gdy zmieni się władza. Im dłużej uda się ukryć prawdziwe cele i zająć opinię publiczną pozorowanymi problemami, tym więcej można przeforsować. Berlin i Bruksela z pewnością podziękują. Kto pierwszy rozbije krzywe zwierciadło Tuska?