Nie można powierzyć rozwoju polskiej armii „kaprysom” Komisji Europejskiej

Przez media przetacza się wręcz histeria związana ze sprzeciwem posłów klubu Prawa i Sprawiedliwości wobec ustawy dotyczącej pożyczki SAFE, rządzący i ich zwolennicy posuwają się nawet do oskarżenia o zdradę.

Klub PiS w czasie pospiesznego procedowania tej ustawy przez zaledwie 48 godzin w Sejmie, złożył aż 13 poprawek, które gdyby zostały przyjęte, czyniłyby środki środki pochodzące z tej pożyczki, bezpieczniejszymi, mniej uzależnionymi od „politycznych kaprysów” obecnej Komisji Europejskiej.

Wszystkie one zostały odrzucone bez żadnej debaty, dopiero w Senacie koalicja 13 grudnia, wykonała jeden gest w stronę oczekiwań Prezydenta RP, przyjmując „kulawą” poprawkę o finansowaniu kosztów pożyczki SAFE spoza budżetu ministra obrony.

Ale jak podkreśla szef Biura Bezpieczeństwa Narodowego prof. Sławomir Cenckiewicz w pożyczce tej „zaszyty” jest zgodnie z art 35 unijnego rozporządzenia dotyczącego SAFE, unijny mechanizm warunkowości identyczny ja ten w KPO.

Wystarczy , że Komisja Europejska pod byłe pretekstem uzna jakiekolwiek naruszenie praworządności w naszym kraju, a może być nim nawet, powstanie nowego rządu o charakterze konserwatywnym.

W tej sytuacji uzależnienie rozwoju polskiej armii od  „kaprysów” polityków wywodzących się w większości z opcji liberalno- lewicowych w 27 krajach członkowskich, będących komisarzami, byłoby skrajną nieodpowiedzialnością.

Dotychczasowy system finansowania

Przypomnijmy, że dotychczasowy system finansowania zakupów sprzętu dla polskiej armii od 2022 roku jest oparty o dwa źródła, budżet państwa, a dokładnie jego cześć 29 i nowo powołany Fundusz Wsparcia Sił zbrojnych (FWSZ).

Środki budżetowe we wspomnianej części 29 w 2015 roku, ostatnim roku rządów pierwszego Tuska, wyniosły tylko 38,4 mld zł, a w 2023 roku ostatnim roku rządów PiS, wyniosły 97,1 mld zł ,a razem z wydatkami ze wspomnianego FWSZ wyniosły ok. 111 mld zł, a więc były blisko 3-krotnie wyższe.

W kolejnych latach wydatki te rosły ze względu na rosnące zagrożenie ze strony Rosji,by w 2026 roku mają wynieść około 200 mld zł, przy czym z budżetu ok 120 mld zł i z FWSZ blisko 80 mld zł ,co łącznie wynosi 4,8 proc. PKB.

Skoro pożyczka SAFE to kwota około 180 mld zł i ma być zrealizowana do roku 2030, to średniorocznie będzie to kwota około 40 mld zł ,a więc ponad 1% PKB, tak więc jeżeli pożyczka miałaby być naprawdę dodatkowymi środkami na obronę, to te wydatki powinny wynosić około 6% rocznie przez najbliższe 4 lata.

Tak jednak nie jest, wydatki na obronę w tym roku, nie będą wyższe niż te zaplanowane w wysokości ok. 4,8 proc. PKB, co jest zapisane w art 23 przyjętej przez Sejm ustawy o SAFE, co oznacza, że środki z pożyczki, będą rok po roku zastępowały środki z FWSZ, aż do sprowadzenia go do zupełnego minimum.

Ponieważ z tego Funduszu realizowano zakup uzbrojenia między innymi w takich krajach Stany Zjednoczone czy Korea Południowa, to oznacza, że w najbliższych latach tego rodzaju zakupy, będą wygaszane, bo zwyczajnie zabraknie na nie środków. 5.

FWSZ to oczywiście także Fundusz o charakterze pożyczkowym umiejscowiony w BGK, w którym środki pochodziły z emisji papierów wartościowych, ale także kredytów udzielanych przez firmy od których nabywaliśmy sprzęt wojskowy, przy czym często gwarantami tych kredytów, były rządy tych państw.

Dzięki tym gwarancjom i dofinansowaniu kosztów obsługi, niektóre z tych kredytów były tanie, tak jak w przypadku kredytu na zakup samolotów F-35, gdzie ostatecznie jego oprocentowanie, wynosi dla naszego kraju 0 proc.

Zaletą tego Funduszu była i ciągle jest pełna elastyczność, kupujemy sprzęt, który wskazuje Sztab Generalny WP, przy czym nie ma, żadnych ograniczeń co do kierunków tych zakupów, tak jak w przypadku SAFE, gdzie może to dotyczyć sprzętu produkowanego w UE, krajach Europejskiego Obszaru Gospodarczego (Norwegia. Islandia, Liechtenstein), W. Brytanii i Ukrainie.

Kolejną, że środki do Funduszu pozyskujemy samodzielnie, nie są one objęte żadnymi mechanizmami ( np. warunkowości) i w związku z tym, nie mogą być używane przez kogokolwiek, jako narzędzie szantażu.

Wreszcie trzecią zaletą jest fakt, że pożyczanie może się odbywać w dowolnej walucie w tym w polskim złotym, co ma te przewagę nad pożyczkami w walutach obcych, że nie niesie za sobą ryzyka kursowego, a o jego skutkach przez ostatnie kilka lat, przekonało się ponad 700 tys. posiadaczy kredytów frankowych ( uratowało ich rozstrzygnięcie TSUE, o tzw. klauzulach abuzywnych w tych umowach kredytowych).

Histeria Tuska

Rozpętana przez rządzących, a szczególnie premiera Tuska, histeria wokół programu SAFE, nie ma więc żadnego merytorycznego uzasadnienia, więc można się domyślać, że chodzi, przede wszystkim o jej podłoże polityczne.

Ujawnił je, jak się wydaje, nie do końca świadomie , senator Platformy , gen. Mirosław Różański, który stwierdził, że jeżeli w 2027 roku do władzy doszłoby Prawo i Sprawiedliwość, to środki z funduszu SAFE mógłby być dla Polski zablokowane.

Donald Tusk, który w sprawie środków z KPO mówił w kampanii parlamentarnej 2023 roku ,że zostaną one odblokowane jeżeli Platforma wróci do władzy, w kampanii 2027 roku będzie mówił bez żadnego skrępowania do Polaków , jak wybierzcie PiS to pieniądze z SAFE, zostaną zablokowane przez Komisję Europejską.

I właśnie stąd ta histeria, że Prawo i Sprawiedliwość , nie chce po raz drugi, tak jak to się stało w przypadku KPO, do tej pułapki wejść.

Powtórzmy to jeszcze raz , nie możemy pozwolić na to aby zakupy uzbrojenia dla naszej armii zależały od „kaprysów” komisarzy zasiadających w Komisji Europejskiej, która jeszcze przez co najmniej kilka lat będzie się składała głównie z reprezentantów partii liberalno-lewicowych z poszczególnych krajów UE.

Ponadto nie możemy pozwolić, żeby aby obecna ekipa rządowa szantażowała wyborców tak jak zrobiła to będąc w opozycji w sprawie środków z KPO, publicznie zapowiadając, że KE je najpierw zamrozi, ale jak my wrócimy do władzy, to je odmrozi i Bruksela dokładnie tak zrobiła, wręcz ostentacyjnie, łamiąc unijne prawo w tej sprawie.