Miller surowo o Czarzastym: "Pretensje do ambasadora są już tylko próbą zagłuszenia własnej niekompetencji i braku odpowiedzialności"

"Polityka zagraniczna to nie konkurs na najostrzejszą frazę ani audycja publicystyczna nadawana z sejmowej mównicy. Gdy marszałek Sejmu zaczyna mówić jak komentator, a komentator chce mówić jak suweren, dyplomacja kończy się tam, gdzie zaczyna improwizacja. A wtedy pretensje do ambasadora są już tylko próbą zagłuszenia własnej niekompetencji i braku odpowiedzialności" - napisał Leszek Miller, były premier, były szef SLD, krytykując działania marszałka Sejmu, lidera Lewicy Włodzimierza Czarzastego.

„Polityka zagraniczna to nie konkurs na najostrzejszą frazę ani audycja publicystyczna nadawana z sejmowej mównicy. Gdy marszałek Sejmu zaczyna mówić jak komentator, a komentator chce mówić jak suweren, dyplomacja kończy się tam, gdzie zaczyna improwizacja. A wtedy pretensje do ambasadora są już tylko próbą zagłuszenia własnej niekompetencji i braku odpowiedzialności” - napiał Leszek Miller, były premier, były szef SLD, krytykując działania marszałka Sejmu, lidera Lewicy Włodzimierza Czarzastego.

Amerykańska administracja postanowiła zerwać kontakty z marszałkiem Sejmu Włodzimierzem Czarzastym po tym, jak ten zorganizował hucpę podczas konferencji prasowej, na której atakował prezydenta USA Donalda Trumpa. O sprawie poinformował ambasador USA w Polsce Tom Rose.

Tezy Czarzastego

Sprawę skomentował Leszek Miller, były premier, były lider SLD.

Włodzimierz Czarzasty poinformował, że nie poprze wniosku o przyznanie pokojowej Nagrody Nobla prezydentowi Donaldowi Trumpowi. Zamiast jednozdaniowego oświadczenia wygłosił przemówienie, w którym de facto mianował się kolejnym – po rządzie i prezydencie – ośrodkiem władzy państwowej uprawnionym do formułowania i oceniania polskiej polityki zagranicznej

— wskazał.

Marszałek Sejmu surowo ocenił politykę Stanów Zjednoczonych, podkreślając, że Polska „nie będzie żadną wysuniętą kasztelanią Trumpa” ani „niezatapialnym lotniskowcem USA”. Przekonywał, że nie musimy wybierać między Stanami Zjednoczonymi a Europą, bo „sami Amerykanie zdecydowali, że ich zaangażowanie w Europie będzie się zmniejszać”

— dodał.

W jego wizji realnym i pożądanym mocarstwem powinna być Unia Europejska: silna, mówiąca jednym głosem, a nie podzielona na państwa zabiegające osobno o względy pana -„bogatego prezydenta Stanów Zjednoczonych”. Podkreślił również, że nie da się mówić o spokojnej Polsce bez Ukrainy, ponieważ „Ukraińcy walczą o nasze bezpieczeństwo”, a śmiertelnym wrogiem jest Rosja, nie Zachód

— podkreślił.

Surowa ocena

Leszek Miller zauważył, że „kulminacją wystąpienia była ocena, że prezydent Trump destabilizuje sytuację w wielu organizacjach międzynarodowych, prowadząc ‘politykę siły’, opartą na transakcyjności, łamiącą zasady, wartości, a ‘często także prawo międzynarodowe’”.

I właśnie to ostatnie stwierdzenie przesądziło o reakcji ambasadora Stanów Zjednoczonych. Zarzut „częstego łamania prawa międzynarodowego” wobec urzędującego prezydenta USA, wypowiedziany nie w emocjonalnej dyskusji „w autobusie” – gdzie według znanego publicysty TVN można więcej - lecz z mównicy sejmowej przez drugą osobę w państwie, nie mógł pozostać bez odpowiedzi. Ambasador, reprezentujący mocarstwo sojusznicze oraz godność urzędu prezydenta USA, nie miał pola manewru

— wskazał.

Reakcja ta nie była ani pouczaniem Polski, ani próbą ingerencji w nasze sprawy wewnętrzne, ani – tym bardziej – żądaniem odwołania marszałka Sejmu. Ambasador nie wypowiadał się o przydatności Czarzastego w Sejmie. Oświadczył jedynie, że nie widzi możliwości dalszych kontaktów z osobą, która publicznie obraziła prezydenta jego kraju. To zasadnicza różnica, którą część komentatorów świadomie zaciera

— stwierdził.

Polityka zagraniczna to nie konkurs na najostrzejszą frazę ani audycja publicystyczna nadawana z sejmowej mównicy. Gdy marszałek Sejmu zaczyna mówić jak komentator, a komentator chce mówić jak suweren, dyplomacja kończy się tam, gdzie zaczyna improwizacja. A wtedy pretensje do ambasadora są już tylko próbą zagłuszenia własnej niekompetencji i braku odpowiedzialności

— podsumował.