„Mnie w Unii Europejskiej nikt nie ogra”„Mnie w Unii Europejskiej nikt nie ogra”. Politycy opozycji i niezależni dziennikarze nie zdawali sobie sprawy, ile w tych słowach było prawdy

13 grudnia 2023 r. Donald Tusk, obejmując urząd premiera RP w swoim expose powiedział: „Mnie w Unii Europejskiej nikt nie ogra”. Śmiejący się z tego bon motu politycy opozycji i niezależni dziennikarze nie zdawali sobie sprawy, ile w tych słowach było prawdy i jak proroczą wizję Donald Tusk przed nami roztoczył.

Przyglądając się jego dwuletnim rządom trzeba uczciwie stwierdzić, że nikt go nie ograł, ponieważ nikt w Unii Europejskiej (również poza nią, vide USA) do „gry” go nie zaprosił. Aby grać i wygrać (czasem również przegrać) trzeba siąść do stolika. Tego miejsca dla premiera Tuska (niestety również dla Polski) zabrakło. Zdarzyło się, co prawda kilka razy, że gdzieś na brzegu go posadzono, ale kart do gry nie dostał, więc i ograny być nie mógł.

Ta sytuacja przyniosła jednak i nadal przynosi Donaldowi Tuskowi jeden sukces. Otóż, zgodnie z powziętym przed laty planem, powoli, ale systematycznie udaje mu się wypychać nasz kraj z I ligi państw europejskich i sprowadzać do pozycji wasala Brukseli. Na szczęście, w tym smutnym obrazie, pojawiła się iskierka (a może nawet wielka iskra) nadziei. Jest nią prezydentura Karola Nawrockiego. Nawiązanie dobrych i przynoszących realne korzyści stosunków ze Stanami Zjednoczonymi, podkreślanie podmiotowości Polski na gruncie Unii Europejskiej, wetowanie źle służących krajowi i obywatelom ustaw (m.in. ustawy Prawo oświatowe), wizyta prezydenta Zełenskiego i szansa na uregulowanie partnerskiej współpracy z Ukrainą oraz szereg innych działań p. Prezydenta ten proces wyhamowały. Jak będzie dalej zależy od nas, od naszej konsekwentnej obrony fundamentów, na których chcemy zbudować silną, suwerenną, trwale osadzoną w cywilizacji chrześcijańskiej Polskę.

Wszystkim moim przyjaciołom i czytelnikom życzę pełnych rodzinnego ciepła Świąt Bożego Narodzenia oraz Nowego Roku, w którym nikt Donalda Tuska i jego akolitów, typu Waldemar Żurek, do „gry” nie zaprosi.