Polska rodzina i edukacja w kryzysie – alarmujące wnioski, zagrożona suwerenność i apel o pilne działania. Ważny raport prezydenckiej Rady!

Trzy lata działalności, 26 posiedzeń, setki godzin debat o sprawach dla Polski najważniejszych, bo dotyczących jakości kondycji społecznej i przyszłości naszego narodu. Powołana przez prezydenta Andrzeja Dudę Prezydencka Rada ds. Rodziny, Edukacji i Wychowania, zaprezentowała dziś w Belwederze raport pt. „U podstaw. Rodzina – szkoła – wychowanie”, stanowiący podsumowanie trzyletniej działalności. Dokument, przygotowany przez zespół ekspertów, stawia diagnozę alarmującą: Polska zmaga się z głębokim kryzysem demograficznym, który zagraża przyszłości kraju w wielu wymiarach. Ale nie jest to problem jedyny problem. Galopujące zmiany w edukacji, które rozmontowują polską tożsamość, stanowią element szeroko zakrojonego planu. Unia wdraża właśnie zmiany Traktatowe, zgodnie z którymi, edukacja ma przejść do kompetencji dzielonych UE. To poważne zagrożenie. Czas zacząć mówić o bezpieczeństwie oświatowym i kulturowym na równie z bezpieczeństwem energetycznym czy żywnościowym.

Konferencja w Belwederze

Diagnoza zawarta w raporcie „U podstaw”, jest wręcz alarmująca. Autorzy wskazują na konieczność podjęcia natychmiastowych i skoordynowanych działań państwa. Podkreślają, że polityka rodzinna musi stać się jednym z najważniejszych celów strategicznych kraju. Chodzi o wspieranie stabilnych rodzin, promowanie wartości rodzinnych oraz budowanie warunków, które zachęcą młodych ludzi do zakładania rodzin i wychowywania dzieci w Polsce.

Podczas panelu eksperckiego, prowadzonego przez red. Marzena Nykiel, udział wzięli członkowie Członek Rady ds. Rodziny, Edukacji i Wychowania: Joanna Krupska, ekspert ds. spraw rodzinnych, prof. Antoni Buchała – ekspert ds. spraw oświatowych, współautor raportu oraz prof. Ryszard Legutko, którego analiza „O etyce absolutnej i społeczeństwie otwartym” znajduje się w aneksie raportu.

Konferencję otworzył przewodniczący Rady, prof. Andrzej Waśko. Podkreślił, że choć dokument jest podsumowaniem wielu diagnoz społecznych ukazujących trudne problemy współczesnego wychowania, edukacji, kryzysu rodziny, to nie sposób zapomnieć o żywym wciąż i twórczym potencjale cywilizacyjnym tkwiącym w tradycji polskiej rodziny i w narodowym modelu naszego szkolnictwa. Jego słowo wstępne do raportu to mocny apel o wzięcie odpowiedzialności za przyszłość Polski poprzez troskę o rodzinę, edukację i wychowanie:

Raport jest przede wszystkim apelem do nauczycieli, rodziców, polityków i dziennikarzy, do wszystkich, którym leży na sercu pomyślność Polski. U podstaw tej pomyślności znajduje się szczęśliwa rodzina oraz dobrze funkcjonujące, nowoczesne a zarazem zakorzenione w tradycjach i oczekiwaniach polskiego społeczeństwa szkolnictwo. Wszyscy jesteśmy w różny sposób powołani do konkretnych działań dla dobra rodziny, edukacji i wychowania młodego pokolenia. I wszyscy jesteśmy za to odpowiedzialni.

Ratunek dla zagrożonej rodziny

Raport podkreśla fundamentalną rolę rodziny jako pierwszego i najważniejszego środowiska rozwoju człowieka. Wskazuje na potężny kryzys demograficzny (spadek liczby ludności, starzenie się społeczeństwa, emigracja młodych), zmiany w strukturze rodziny (wzrost związków nieformalnych, rozwodów, zanikanie rodzin wielopokoleniowych) oraz na wyzwania związane z zapewnieniem stabilności i dobrobytu rodzinom. Zwraca uwagę na konieczność wsparcia rodzin przez państwo oraz odbudowy kultury prorodzinnej w społeczeństwie.

Harmonijne życie rodzinne jest podstawowym i najważniejszym warunkiem prawidłowego rozwoju psycho-społecznego dzieci i młodzieży, a co za tym idzie zdrowego społeczeństwa. Troska o rodzinę powinno więc być wielkim zadaniem państwa. Rząd Zjednoczonej Prawicy podejmował wiele inicjatyw prorodzinnych, na czele z programem 500+, które wyrównały szanse zwłaszcza rodzin wielodzietnych. Potrzeba jest jednak dalsza troska, ale nie tylko materialna. Problem stanowi coraz bardziej rozprzestrzeniona kultura antyrodzinna, co rzutuje postępujący kryzys demograficzny. Od 1990 roku, liczba ludności Polski spadła o blisko milion – z 38,5 do około 37,8 miliona. Prognozy są zatrważające, przewidując spadek do zaledwie 32-33 milionów do 2050 roku. Główny winowajca? Dramatycznie niski wskaźnik dzietności, który waha się dziś między 1,2 a 1,5 dziecka na kobietę, podczas gdy do utrzymania prostej zastępowalności pokoleń potrzeba co najmniej 2,1. Przypomnijmy więc, że już bł. Prymas Stefan Wyszyński alarmował, że jeśli Polska chce być krajem wielkim i znaczącym, musi liczyć 60 milionów obywateli.

Raport zwraca także uwagę na zmiany w strukturze rodziny: rośnie liczba związków nieformalnych i rozwodów, a decyzje o posiadaniu dzieci są odkładane na później. Współczesne rodziny rzadziej decydują się na więcej niż jedno lub dwoje dzieci, co tylko pogłębia problem niskiej dzietności. Nie bez znaczenia jest tu również zróżnicowanie regionalne – podczas gdy duże miasta wciąż przyciągają młodych (często poprzez migracje wewnętrzne), prowincja coraz szybciej się wyludnia, stając się obszarem „pustyni demograficznej”.

Szkoła odarta z tożsamości

Raport analizuje także kondycję polskiej szkoły, historię i skutki reform edukacyjnych, destrukcyjne zmiany w podstawie programowej, likwidację przedmiotów budujących świadomość i tożsamość, odbieranie szkole narzędzi wychowawczych, ale i edukacyjnych. Wskazuje na potrzebę kontynuacji rozwoju edukacji z poszanowaniem tradycji i oczekiwań społecznych oraz na rolę rodziców w systemie edukacji.

Szkoła kształci, buduje świadomość, ale także formuje tożsamość narodową. Powinna uczyć i wychowywać. Reformy minister Nowackiej, zmiana podstawy programowej, redukcja nauczania tożsamościowego, edukacja seksualna – wszystko to sprawia, że tożsamość narodowa jest rozmontowywana. Jak zauważa prof. Antoni Buchała, to proces tworzenia nowego człowieka:

Obecnie przestrzenią tworzenia nowego człowieka, pasującego do nowych czasów, ma być szkoła, a oficjalny język w niej używany ma być narzędziem przemiany społeczeństwa. Konsekwentne używanie takiej terminologii świadczy o domknięciu procesu rewolucji aksjologicznej.

Trzy najbardziej palące zmiany w polskim szkolnictwie to edukacja zdrowotna, edukacja obywatelska ora profil obywatela. Prowadzi to do totalnej przebudowy sposobu myślenia, osłabiania struktury społecznej i destrukcji tożsamości.

Zagrożona suwerenność oświatowa i kulturowa Polski

Rada szczególny akcent w swoich pracach kładła na wychowaniu obywatelskim i patriotycznym. Z uniwersalnymi cnotami obywatelskimi, które musi wyrabiać każde społeczeństwo pragnące zachować ustrój demokratyczny, łączy się ściśle postawa patriotyczna i wychowanie patriotyczne. Patriotyzm polega na uznaniu Ojczyzny za wartość niewymienną, ma konkretne codzienne wyzwania i obowiązki. Wspólnota narodowa jest także depozytariuszem całego dziedzictwa kultury wypracowanego przez naród na przestrzeni dziejów. Naród jako wspólnota kulturowa pełni też rolę pośrednika pomiędzy należącymi do niego jednostką a dorobkiem kulturowym bliskiego kręgu cywilizacyjnego i całej ludzkości.

Należy wiec zwrócić uwagę na zewnętrzną ingerencję, która postępuje w galopującym tempie! 22 listopada 2023 Parlament Europejski w rezolucji PE ws. zmian Traktatów Europejskich orzekł, że edukacja ma przejść do kompetencji dzielonych UE. Wzywa UE do wypracowania „wspólnych norm i celów edukacji”, co w istocie oznacza przejęcie przez Unię kompetencji rządów krajowych w zakresie kształcenia obywateli. UE dąży do „wypracowania wspólnych celów i norm edukacji propagującej wartości demokratyczne i praworządność oraz umiejętności cyfrowe i wiedzę ekonomiczną”. Znamy zbyt dobrze te wartości demokratyczne Unii, by spać spokojnie. Lada moment okaże się, że  w polskich szkołach dominować będzie indoktrynacja w duchu „praworządności” i kształcenie siły roboczej.

Cel projektowanych zmian traktatowych w UE jest więc czytelny. W świetle tego projektu, Unia ma się stać jednolitą organizacją polityczną o wspólnych wartościach, do których zaliczają się: wspólna tożsamość europejska, ochrona klimatu, walka z wykluczeniem mniejszości, pełna mobilność osób uczących się i pracowników, którym to wartościom (a zarazem celom) ma służyć edukacja i wychowanie. Wspólne normy edukacyjne, o których mówi się w Rezolucji PE, jeśli wejdą w życie, przełożą się na odgórną unifikację szkolnictwa w ramach UE, nakazy i zakazy unijne oraz systemową indoktrynację młodzieży.

Takie postawienie sprawy jest z niedopuszczalne. Edukacja jest obszarem, w którym realizuje się interes narodowy Polski, tak jak to ma miejsce w przypadku obronności czy gospodarki. Należy więc z całą mocą podkreślić, że tak, jak istnieje pojęcie bezpieczeństwa energetycznego, żywnościowego czy militarnego, tak też należy coraz głośniej mówić o bezpieczeństwie edukacyjnym i kulturowym Polski. Pamiętajmy, że jednym z najważniejszych fundamentów suwerenności kraju jest szkolnictwo samodzielnie kształtowane przez naród. Obecny kierunek zmian w Unii Europejskiej stanowi więc z tego punktu widzenia realne i bardzo poważne zagrożenie. Polska stoi wobec groźby pełnego uzależnienia swojego systemu edukacji od nakazów i priorytetów władz UE.

Co dalej? Apel o pilne działania

Raport „U podstaw” to lektura obowiązkowa nie tylko dla polityków, działaczy, nauczycieli czy dziennikarzy. Powinien go przeczytać każdy rodzic oraz ludzie zatroskani o przyszłość Polski. To nie tylko gruntowna analiza, ale także trzeźwa diagnoza i zbiór gotowych rozwiązań. Autorzy raportu wskazują na konieczność podjęcia natychmiastowych i skoordynowanych działań państwa. Podkreślają, że polityka rodzinna musi stać się jednym z najważniejszych celów strategicznych kraju. Stanowi także apel do polityków, decydentów i do każdego obywatela. Przyszłość Polski zależy od tego, czy zdołamy odwrócić negatywne trendy demograficzne, edukacyjne, wychowawcze. Bez silnej rodziny i wspierającego środowiska, nie ma mowy o trwałym rozwoju i pomyślności narodu.

RAPORT „U Podstaw. Rodzina–Szkoła–Wychowanie” można pobrać ze strony prezydent.pl