Warzechizmy w natarciu. Publicysta zbyt się zafiksował na polskim i ukraińskim rządzie, więc o błędach innych rządów wie mało lub wcale

„Takie rzeczy się nie zdarzają” – orzekł w tytule swego felietonu dla „Rzeczpospolitej” Łukasz Warzecha, aby przekonać swych czytelników, że z winy zaniedbań rządu Morawieckiego Polacy już nie będą mogli spać spokojnie. Prawdopodobnie przeoczył, że Polacy nie śpią spokojnie już od 24 lutego 2022, tyle że z winy agresora rosyjskiego, o czym on sam pisze niezmiernie rzadko (lub wcale), wysyłając swoje wojownicze twitty jedynie w stronę Kijowa lub Warszawy.

Wnosząc po twórczości twitterowej Warzechy i jego publicystyce - działalność Kremla (nawet ta propagandowa) jakoś zupełnie nie nastraja go do ironicznych komentarzy czy szyderstw, bo te ma zarezerwowane wyłącznie dla prezydenta Dudy, Zełenskiego i Bidena. Chojrak jakich mało i tylko przypadkiem, jego ekstrawaganckie popisy sprawiły, że musi się okresowo tłumaczyć rzucając przy tym wyznania: „Jak zostałem pachołkiem Putina” vel „ruską onucą”, których treść -w jego mniemaniu- może rozwiać wszelkie nasze wątpliwości.

Jak sam zaanonsował swój tekst:

W dzisiejszej „Rzeczy o Polityce” piszę, że wbrew słowom pana premiera spadające, a potem leżące miesiącami w lesie rosyjskie rakiety się jednak gdzie indziej nie zdarzają. A na pewno nie zdarza się tak bezczelne rozmywanie odpowiedzialności”.

Otóż owszem „się zdarzają”(!), tylko Warzecha zbyt się zafiksował na polskim i ukraińskim rządzie, więc o błędach innych rządów wie mało lub wcale. Zaledwie tydzień temu hiszpański TVN czyli kanał i portal La Sexta informował, że dopiero teraz, po 57 latach od kiedy Hiszpania stała się przypadkową ofiarą Zimnej Wojny a cztery bomby termojądrowe spadły na miasto Palomeras, Amerykanie zobowiązali się zebrać i posprzątać teren z plutonu. Do wypadku doszło 17 stycznia 1966 roku, kiedy nad Morzem Alborańskim amerykański bombowiec atomowy załadowany czterema bombami termojądrowymi zderzył się niechcący z tankowcem, który zaopatrywał go w paliwo.

Tak wiemy, zupełnie inna sytuacja: bomby, które się wówczas zapaliły, nie były znalezione w lesie, nie były rosyjskie, ich polegiwanie nie były winą zaniedbań Warszawy, za to  były wypełnione radioaktywnym plutonem, który zlokalizowano na 40 hektarach i dopiero teraz zaczyna się wielkie sprzątanie.

A przecież zapytuje Warzecha:

Czy może w takim razie szef rządu miał na myśli, że zdarza się iż coś gdzieś rąbnie, a wojsko i władza machną sobie na to ręką, na zasadzie „przewróciło się niech leży”.

Ależ właśnie tak jest! „Przewróciło się” i leżało 57 lat w Hiszpanii, a choć były różne przymiarki to dopiero teraz podczas zeszłotygodniowej wizyty premiera Sancheza w Białym Domu uzgodniono szczegóły sprzątania, którego podejmą się Amerykanie.

Ba! Hiszpania od lat toczy wewnętrzny spór czy należące do niej od 500 lat miasta Ceuta i Melilla są chronione przez NATO przed ekspansjonistycznym Marokiem czy też nie - skoro Traktat Północnoatlantycki wyznacza granicę geograficzną, na północ od Zwrotnika Raka… Nam Polakom nawet przez głowę nie przechodzi, aby zaistniała podobna sytuacja absolutnej niepewności i to trwającej od 4 dekad co do statusu ochrony części terytorium naszego państwa.

Tak więc nawiązując do nieznoszącej wątpliwości konkluzji Warzechy, trzeba mu jednak wiedzieć, że owszem „takie rzeczy się zdarzają”! Daję za przykład Hiszpanię tylko dlatego, że trochę się na niej znam. Gdybym zajmowała się Danią czy Belgią też zapewne znalazłabym przykłady „wypadków przy pracy”. Oczywiście, że mnie także martwi zaistniała, niewyjaśniona do końca sytuacja z rosyjskim pociskiem, ale nie panikuję jak autor tekstu w „Rzeczpospolitej” bo wiem, że takie wypadki się zdarzają, a już zwłaszcza w czasie wojny.

Gdybyśmy za sugestią Warzechy przyjęli za wzorzec politykę Orbana pewnie już tylko Warzecha spałby spokojnie. No i Putin.