Moskwa, 06.03.2022. Jedenasty dzień wojny. Poruszająca relacja o codzienności rosyjskiej ulicy. "Szarzy, smutni, zdruzgotani"

Ludzie są jakby w opozycji wewnętrznej. Ci, którzy są przeciw tej wojnie, mówią o tym po cichu, między sobą.

Otrzymaliśmy relację od osoby mieszkającej w Rosji. Uważamy, że to obserwacje cenne i warte lektury. Z oczywistych względów relacja musi pozostać anonimowa.

Jeden ze spotkanych rosyjskich policjantów ma zamiar „dociągnąć do wakacji” i odejść z policji. Nie chce brać udziału „w tej jatce” .

Na zdjęciu rosyjska, internetowa telewizja „Dożd” (ros. Дождь). Obiektywnie informowali, co się dzieje na Ukrainie. Nie używając słowa „wojna”, bo to słowo jest zabronione. Można mówić i pisać o interwencji czy operacji specjalnej. Nie o wojnie. Tak robili w Dożd. Nie pomogło, stację zlikwidowano. Tak samo, jak radio „Echo Moskwy”, pracujące od wielu lat.

Dwa dni temu przy wyjściu ze stacji metra na ławce leżała dziewczyna, ubrana w niebieską kurtkę i żółte spodnie. Płakała. Długo. Swego rodzaju happening protestacyjny, tak to odbieram.

W drugim dniu wojny szła sobie ulicą grupa dziewczynek w wieku 10-12 lat. Baloniki były niebiesko-żółte. Dopadła ich policja, domagając się wyjaśnień. „My tylko tam, do koleżanki, na urodziny” - tłumaczyły się ze łzami w oczach.

Ktoś odchodzi z pracy, w której wymagają od niego popierania wojny z Ukrainą. Nie może znaleźć innej. Ktoś jedzie do Petersburga na protesty. I za to płaci.

Manager artystyczny, który sprowadził do Rosji polskiego śpiewaka operowego Jana Jakuba Orlińskiego, już prawie tydzień siedzi w petersburskim areszcie. Za udział w pokojowej demonstracji. Grozi mi przymusowe wcielenie do wojska? Są plany wprowadzenia takiego prawa.

W Moskwie jest inaczej, niż w Petersburgu. Tutaj ludzie są jakby w opozycji wewnętrznej. Ci, którzy są przeciw tej wojnie, mówią o tym po cichu, między sobą. Szarzy, smutni, zdruzgotani. Kredą po chodnikach nie piszą, vlepek antywojennych nie robią, murów nie sprejują, ulotek nie rozdają, w niebieskich kurtkach i żółtych spodniach nie chodzą, plakatów nie lepią.

Nie mówiąc o udziale w protestach.

Mam w sobie gniew. Jak można spokojnie iść do pracy czy zakupy, gdy twoje wojsko zabija ludzi w kraju obok?

A z drugiej strony wiem, czym grozi antywojenna aktywność. W piątek przegłosowano za nią 15 lat łagru.

hal