Pozostaje pytanie do tych sędziów, którzy tę wojnę Polsce wydali: czy warto było ignorować obowiązek wierności Rzeczpospolitej?

Te słowa prof. Pawłowicz przejdą do historii. Wydając dzisiejszy werdykt stwierdziła ona, iż Sąd Najwyższy, podkreślając w uzasadnieniu styczniowej uchwały „konieczność lojalności wobec UE”, zignorował swój „pierwszorzędny, konstytucyjny obowiązek wierności Rzeczpospolitej i obowiązek podlegania konstytucji”.

SN swą uchwałą zignorował także fakt, że sędziowie w RP wydają wyroki jako polscy sędziowie w imieniu RP i z jej symbolem na piersi, tj. z wizerunkiem polskiego orła, a nie jako sędziowie unijni oznaczeni emblematami UE

– dodała sędzia TK.

CZYTAJ: Miażdżące uzasadnienie prof. Pawłowicz w TK: Sąd Najwyższy zignorował swój pierwszorzędny konstytucyjny obowiązek wierności RP

O to toczyła się ta batalia. Państwo polskie miało prawo, miało także obowiązek, przeprowadzić tę reformę. Reformę o randze historycznej. Niestety, część sędziów, w obronie własnej pozycji próbowała dokonać faktycznej zmiany ustroju, wynosząc swoje środowiskowe uprawnienia ponad konstytucyjne uprawnienia parlamentu i prezydenta. Także ponad oczywisty porządek prawny, a nawet ponad elementarne zasady prawa.

Ta część sędziów, określana często jako „kasta”, sięgała przy tym po wszystkie możliwe środki i metody. Nie wahała się grać na anarchizację państwa. Nie zawahała się również przed przywoływaniem pomocy zewnętrznej, płacąc przy tym coraz większymi kawałkami suwerenności państwowej. Bo to przecież była istota tego procesu: w obronie własnej pozycji naganiano instytucji unijne i międzynarodowe instytucje sądownicze do wchodzenia w obszar, który pozostawał poza ich kompetencjami. Przypominało to nasze najgorsze doświadczenia historyczne.

Potężna presja krajowa i międzynarodowa nie złamała jednak tych, którzy podjęli się tej reformy. Dziś wydaje się, że reformatorzy wygrają, że zmiany zostaną dokończone. Za cenę wielkiego wysiłku, ale jednak. Ci, którzy się do tego przyczynili, mogą być dumni. To oni wykazali się odwagą cywilną, przeciwstawiając się także silnej i dotkliwej presji środowiskowej.

Pozostaje pytanie do tych sędziów, którzy tę wojnę Polsce, państwu polskiemu, wydali: czy warto było ignorować obowiązek wierności Rzeczpospolitej w imię obrony korporacyjnego interesu?