Warto zauważyć tę zmianę: zniknęły resztki społecznego przyzwolenia dla bojówek opozycji

Wyniesienie przez policję grupki kilku osób próbujących zablokować pracę Krajowej Rady Sądownictwa przeszło niemal bez echa. Ani media obozu III RP ani politycy opozycji nie wzięli tematu na sztandar. W mediach społecznościowych temat żył zaledwie kilka godzin.

CZYTAJ WIĘCEJ: NASZ NEWS. Pijana okupacja KRS? Sędzia Mitera: „Od jednego z blokujących czuć było mocny zapach alkoholu”. Zadymiarze wyniesieni z budynku rady

A przecież - w sensie politycznym, to ci sami i te same metody, co w grudniu 2016 roku, co pod Wawelem, co pod Pałacem Prezydenckim. Ciekawie mówiła o tej próbie wywrócenia wyniku wyborów premier Beata Szydło w czasie wczorajszej wizyty w studiu telewizji wPolsce.pl.

Wtedy bojówkarze byli wojownikami o demokrację, mogącymi liczyć na wielkie wsparcie. Ba, czas pokazał, że nie muszą się liczyć z żadnymi konsekwencjami, sądy uniewinniają bowiem każde działanie przeciw obecnemu rządowi, odwołując się do wolności słowa (co byłoby uprawnione, gdyby takie samo prawo protestowania zawsze, wszędzie i w każdy sposób miały także inne środowiska). A zatem - skąd ta klęska „totalnych” w KRS?

Zdecydowały cztery czynniki.

Po pierwsze, tragiczny z punktu widzenia opozycji bilans trzylecia. Prawo i Sprawiedliwość może dziś liczyć na większe poparcie niż w roku 2015. I to pomimo iż jest zagrzebane po uszy w rządzeniu, a opozycja prowadzi aktywną kampanię. Ktoś tam bym może w środowiskach opozycyjnych doszedł do wniosku, że wszystkie te akcje są przeciwskuteczne, odstraszają Polaków od opozycji, uwypuklają jej pustkę programową.

Tym bardziej, i to czynnik drugi, że strona rządowa nie dała się sprowokować. Nikomu nie puściły nerwy, reakcja policji jest zawsze na najniższym możliwym minimalnym poziomie, a jej działania transparentne. Opozycja bierze więc na siebie od lat ciężar działań awanturniczych, a nie ma upragnionych „ofiar reżimu”. Musi za to brać na karb wielu, w znaczeniu politycznym, wariatów.

Czynnik trzeci: ludzie, którzy to nakręcali, zostali (choć zapewne tylko w części) odkryci, ujawnieni. Tu świetna robota także Marka Pyzy i Marcina Wikło w tygodniku „Sieci”, ale i wielu innych, w tym Witolda Gadowskiego.

Po czwarte: reformy, przeciw którym te protesty są organizowane, cieszą się nadal dużym wsparciem społecznym. Kolejne kampanie próbujące forsować tezę o łamaniu konstytucji co chwila zderzają się z rzeczywistością: a to lewicowy dziennikarz-celebryta za spowodowanie wypadku bez prawa jazdy i ubezpieczenia dostaje symboliczną karę finansową, a to wnuk polityka obozu III RP za udział w pobiciu skazany jest na symboliczne prace społeczne. Ludzie to widzą. Ciekawy tu jest przypadek Jana Rokity, który sam doświadczył okrucieństwa systemu sądowniczego III RP, jego służalczości wobec postkomunistów, i dziś jasno mówi, że wyrwanie Krajowej Rady Sądownictwa z rąk kasty sędziowskiej to pierwszy warunek jakichkolwiek zmian.

CZYTAJ: Rokita: W jakimś sensie chylę czoła przed Kaczyńskim i Ziobrą, że zdecydowali się na reformę wymiaru sprawiedliwości

Czy to wszystko znaczy, że akcji bojówkarskich i puczów już nie będzie? Nie postawiłbym takiej tezy. Zniknęło dla nich poparcie społeczne, spadła akceptacja wśród działaczy PO i Nowoczesnej (z powodów taktycznych), ale środowiska opozycyjne są tak sfrustrowane własną niemocą i skutecznością (jednak, przy wszystkich wadach, podstawowe cele są osiągane) rządów obozu Jarosława Kaczyńskiego, że co jakiś czas będzie się wylewało.

Ale ryzyko, że w ten sposób wywrócony zostanie wynik wyborów, że urządzi się tu jakiś krwawy lokalny majdan, chwilowo minęło.

-

Wyjątkowy PREZENT dla prenumeratorów!

Super oferta dla czytelników tygodnika „Sieci”! Zamów i opłać roczną prenumeratę pakietu: tygodnik „Sieci” i miesięcznik „wSieci Historii”, a książkę Jacka i Michała Karnowskich „Pilnujmy Polski!” otrzymasz GRATIS!