Belgia: po śmierci ostatniej beginki gaśnie 800-letnia tradycja. Zmarła ostatnia na świecie beginka

http://www.nieuwsblad.be/
http://www.nieuwsblad.be/

W Belgii zmarła 14 kwietnia w wieku 91 lat Marcella Pattyn, ostatnia na świecie beginka. Od 2005 r. mieszkała ona w miejscowości Kortrijk w zachodniej części kraju. Informując o tym niemiecka agencja katolicka KNA zwróciła uwagę, że wraz ze śmiercią Marcelli Pattyn skończyła się ponadosiemsetletnia tradycja beginek – świeckiego religijnego stowarzyszenia pobożnych kobiet, które istniało od XII wieku i było rozpowszechnione zwłaszcza na terenach obecnej Belgii i Holandii. Obok gałęzi żeńskiej istniała także gałąź męska (begardzi).

Czasy wypraw krzyżowych spowodowały, że wiele kobiet w Zachodniej Europie zostało wdowami, samotnicami. W ruchu beginek odnalazły swoje miejsce i pomysł na życie. W średniowieczu beginki były niezamężnymi kobietami, które ślubowały czystość, ubóstwo i posłuszeństwo, ale tylko w czasie, gdy dobrowolnie zamieszkiwały w swojej wspólnocie (beginacie), którą zawsze mogły dobrowolnie opuścić. Na potrzeby wspólnoty zajmowały się tkactwem, koronkarstwem, praniem i robieniem na drutach, opiekowały się chorymi oraz pielęgnowały pamięć umarłych. Niektóre z ich wspólnot cechowały się zdumiewającą dynamiką gospodarczą, co w sytuacji niewielkiego zbytu powodowało zaniepokojenie rzemieślników.

Begardzi z kolei zajmowali się głównie pracą rzemieślniczą. Wspólnoty beginek i begardów były autonomiczne i rządziły się własnymi, specyficznymi dla danej wspólnoty prawami, posiadały swojego przełożonego domu, utrzymywały się z własnej pracy, posiadały wspólną kasę, budynki (beginaty), wspólne posiłki i nabożeństwa. Niektóre wspólnoty odeszły od doktryny katolickiej i znalazły się pod wpływem myśli albigensów oraz Braci i Sióstr Wolnego Ducha, który to ruch uznany przez Kościół katolicki jako herezja, rozwijał się w tym czasie w rejonie Kolonii.

Wiele beginatów przeszło na tercjarstwo franciszkańskie i przyjęło regułę trzeciego zakonu św. Franciszka z Asyżu jako prawo własne w swojej wspólnocie oraz duchową opiekę franciszkanów. Inne znalazły się pod opieką duchową dominikanów, przyjmując tercjarstwo dominikańskie lub karmelitów. Wspólnoty pozostające pod wpływem herezji biczowników, zostały ostatecznie uznane za heretyckie.

W 1311 r. Klemens V oskarżył ruch beginek o rozprzestrzenianie herezji. Papieski dekret nie objął zakazem wspólnot beginek w Niderlandach, oszczędzając je w ten sposób przed prześladowaniami, które zapoczątkowały schyłek ruchu w pozostałej części Europy.

Najbardziej znane beginaty, które liczyły nieraz tysiące członków, to Mechelen (powstałe w 1207 r.), Bruksela (1245), Leuven (ok. 1232), Antwerpia (1234), Brugia (1244), Lier, Kortrijk, Gandawa, Amsterdam (słynny Begijnhof). Beginat z Amsterdamu znacząco wpłynął na rozwój tego miasta. Pod koniec XVII wieku beginaty w Ganbdawie i Mechelen skupiały nawet 1200 beginek.

Beginki w Polsce mieszkały na Śląsku, w XIV wieku zostały zwalczone przez inkwizycję.

KAI/Prej

Studio TV

W tym miejscu za chwilę pojawią się komentarze...

Redaktor Naczelna: Marzena Nykiel

Zespół: Krzysztof Bałękowski, Wojciech Biedroń, Adam Kacprzak, Jacek Karnowski, Michał Karnowski, Tomasz Karpowicz, Kamil Kwiatek, Aleksander Majewski, Adam Stankiewicz, Weronika Tomaszewska, Anna Wiejak.

Autorzy: Łukasz Adamski, Piotr Cywiński, Krzysztof Feusette, Grzegorz Górny, Edyta Hołdyńska, Jerzy Jachowicz, Aleksandra Jakubowska, Stanisław Janecki, Dorota Łosiewicz, Maja Narbutt, Maciej Pawlicki, Andrzej Potocki, Marek Pyza, Aleksandra Rybińska, Marcin Wikło.

Używasz przestarzałej wersji przeglądarki Internet Explorer posiadającej ograniczoną funkcjonalność i luki bezpieczeństwa. Tracisz możliwość skorzystania z pełnych możliwości serwisu.

Zaktualizuj przeglądarkę lub skorzystaj z alternatywnej.