Wiele, pozornie wzajemnie sprzecznych, informacji dotyczących zachowań Wałęsy podczas strajku jest prawdziwych

Wszystko wskazuje, że wiele, z pozornie wzajemnie sprzecznych, informacji dotyczących zachowań Lecha Wałęsy podczas strajku w Stoczni Gdańskiej w Sierpniu`80 jest częściowo prawdziwych.

1. Dnia 14 sierpnia 1980 r. między godziną 6 a 10 wszedł do Stoczni przez dziurę w płocie przy ul. Rybaki Górne (na wschód od Bramy nr. 1), co podał w swojej autobiografii:

 

Nie dopowiedział jednak, że – zapewne uznając, że kolegom z Wolnych Związków Zawodowych nie udało się wywołać strajku (który nie rozlał się jeszcze na tę część rozległego terenu Stoczni) - tą samą drogą z niej wyszedł.

2. Tuż po godzinie 10 pojawił się w zupełnie innym, bardzo oddalonym od poprzedniego, miejscu w okolicach Bramy nr 3 i korzystając z pomocy t.w. SB „Kolega” usiłował wejść do Stoczni przez Biuro Projektów. Po uniemożliwieniu wejścia przez Straż Przemysłową przeszedł przez mur Stoczni od strony podwórka domu na rogu ulic Jana z Kolna i Robotniczej:

3. Do 16 sierpnia kontakt ze Służbą Bezpieczeństwa  utrzymywał - według jego własnej relacji - przez funkcjonariuszy przebywających na terenie Stoczni.

4. Wejście strajku w nową fazę i utworzenie Międzyzakładowego Komitetu Strajkowego spowodowało konieczność nowych uzgodnień i wtedy, gdy mury Stoczni były już kontrolowane przez straż strajkową, Wałęsa mógł opuszczać Stocznię i do niej wracać drogą wodną. Zaraz po 18 sierpnia sam widziałem, oglądając Stocznię z mostu zwodzonego,  rodzaj dużej motorówki czy kutra kręcącego się w przy pochylni od strony portu, pomimo tego, że wszelki ruch w porcie został wstrzymany.

Ówczesny lokalny przewodniczący Związku Metalowców (obejmującego stoczniowców) złożył mi świadectwo, że po 20 sierpnia widział Wałęsę w budynku KW PZPR (według tej relacji 10 sierpnia Wałęsa był u niego w domu informując o podjęciu decyzji o strajku, bo znali się przez Floriana Wiśniewskiego, przewodniczącego komórki związkowej w Elektromontażu, który był  zaufanym Wałęsy).