Analiza działań nikczemnych. Przegląd gabinetu figur tuskowych

Rozmaici polityczni awanturnicy chcieliby, aby z tak wielką starannością dobrany gabinet nagle diabli wzięli. Węszą i knują przeciwko niemu tylko dlatego, że wywołuje uczucie bezsilności marnych i sfrustrowanych resztek po opozycji, gotowych na wszystko, byle tylko zaszkodzić w spokojnym, mądrym rządzeniu państwem, pognębić rząd, którego zazdrości nam cała cywilizowana Europa. To, że żadne europejskie społeczeństwo oficjalnie nie wyraża takiego stanowiska, zawdzięczamy wyłącznie szacunkowi dla naszego kraju.

Niewdzięczni i opanowani nienawiścią osobnicy już teraz wietrzą i rozpowszechniają potrzebę personalnych zmian w zespole premiera Tuska. Zespole fachowym, skutecznym i pełnym elegancji. Trzeba raczej myśleć o nagrodach i odznaczeniach, a nie dymisjach i degradacjach. I tak po kolei.

Minister Sikorski – nie tylko domagał się dorżnięcia miejscowej watahy, ale zdążył przed innymi złożyć należyty hołd niemieckiej większości w Berlinie. Tym samym odciął się zdecydowanie od głupkowatych haseł nowego paktu Ribbentrop – Mołotow, które głosił nieroztropnie, pędząc kiedyś bezmyślnie w czołówce watahy.

Albo minister Rostowski. Tak zadłużył w ostatnich latach Polskę, że nawet doradcy Gierka przecierają ze zdumieniem oczy, a unijni finansiści z kolei udają niewidomych, byle tylko rząd Tuska mógł odnosić dalsze sukcesy. Parę dni temu Rostowski ogłosił odważnie taką tezę, do której nie przyznałby się nawet najodważniejszy strateg – po uzyskaniu emerytury emeryt ma żyć krótko. Dla dobra państwa, bo przecież państwo jest dobrem najwyższym.

Albo minister Boni. Nie tylko nie zniszczył swych papierów o współpracy, ale nie zniszczył też akt ACTA. Teraz, wraz z premierem, stanął na czele niezadowolonych w sprawie ACTA i znowu sięgnął po laury. To Boni absurdy goni, a nawet je przegania z naszego życia. A że przedtem własnoręcznie je do życia powołał, to tylko taka zmyłka dla głupiej opozycji.

Albo minister Nowak. Odwołuje szybkie koleje, zawiadamia o krachu na budowach autostrad i jeszcze się tego cieszy. Chyba zapatrzył się na Ewę Kopacz, która też ogłaszała radość z powodu całkowitego rozwalenia służby zdrowia. Pewnie Nowak chce być następnym marszałkiem Sejmu. I każdego dnia do tego celu mu bliżej.

Albo minister Arłukowicz. Jako członek sejmowej komisji obiecał, że będzie PO za matactwa ścigać, ale to PO go dogoniła. I uwiodła, by nie rzec zgwałciła. Pediatra w tym rządzie, to jednak dobro pierwszej potrzeby. Infantylizm, choć – jak wszystko – na europejskim poziomie, też wymaga mobilnego specjalisty.

Minister Mucha doczekała się już i prac zbiorowych i indywidualnych, więc odsyłam do bogatej bibliografii, a reszta tego wspaniałego gabinetu figur tuskowych, choć równie barwna musi poczekać na następną okazję.

Dni lecą, a osiągnięć wciąż przybywa. I rachmistrzów, nawet tych ulicznych, też przybywa. Ale akurat z tego, nawet sceptycy, radują się umiarkowanie. Pewnie dlatego, że na samym początku, wbrew zapowiedziom, nie powołano jednak Ministerstwa Miłości ze Stefanem Niesiołowskim na czele. Takie błędy potem się mszczą.