"Dziennikarze na służbie"? "Powiem co o tym myślę: hucpa, hucpa, po trzykroć hucpa!"

W czasie gdy Stowarzyszenie Dziennikarzy Polskich, jak wołający na puszczy, apeluje o zachowanie resztek zawodowej etyki, o zwykłą w końcu i niezbyt heroiczną uczciwość, jakiś „Press Club” domaga się zwiększonej ochrony dziennikarzy. Ochrony przed czym?

Nie owijając w bawełnę powiem co o tym myślę: hucpa, hucpa, po trzykroć hucpa!

Dziennikarza chroni jego rzetelność i odwaga, ktoś kto domaga się czegoś więcej jak widać stracił zaufanie do samego siebie,  nie wierzy już (ciekawe dlaczego?) w to że ludzie mogą dziennikarzy szanować.

Bywałem w różnych sytuacjach i do głowy mi nawet nie przyszło, żeby żądać, domagać się, specjalnego traktowania.

Zdaje się jednak, że czegoś nie zauważyłem, przeoczyłem doniosły fakt pojawienia się nowej kategorii dziennikarzy - „dziennikarzy na służbie”.

Daruje sobie złośliwość i nie spytam: na czyjej?! Jak poznać takiego „dziennikarza”? Po wyciągniętych w przód przednich łapkach?

Hmmm...wybaczcie, zły charakter jednak sam to wypisał. Sardonicznie uśmiechnięty wracam jednak do rzeczy.

Widziałem takich „dziennikarzy na służbie i ze Służbą”, choćby w nowohuckich Mistrzejowicach, - gdy manifestanci nacierali, a ci - heroicznym truchtem - gnali do zomowskiej budy – ale to były lata osiemdziesiąte i „dziennikarze” istotnie pełnili swoją służbę w niesprzyjających warunkach przyrody. Raz mieliśmy nawet pomysł, aby jednego takiego (w Nowej Polsce znalazł sobie intratną posadę w bankowości) dopaść i pozbawić spodni marki „rifle” - uratowała go salwa z wodnej armatki.

Wtedy „służbowi dziennikarze” pracowali także w „Gazecie Południowej” - była w „krakowskiem” taka jaruzelska mutacja trzech tytułów: „Gazety Krakowskiej”, „Dziennika Polskiego” i „Echa Krakowa” -....

Hmmm dziś (jak w stanie wojennym) wszystkie te trzy tytuły znów znalazły się w jednych rękach, tylko, że koncern „jaruzelskie nowosti” zastąpił Neue Passauer Presse. No... mniejsza jednak z takimi (złośliwymi, wiem) asocjacjami.

Wielokrotnie bywałem i bywam w tłumie ludzi, nigdy nie czułem się w nim zagrożony.

Boją się ci, którzy czują, że robią coś złego, ale od zła najsprawniejsze służby i paragrafy was nie ochronią.

Czyżby więc bezczelne żądania jakiegoś „Press Clubu” (wiem wiem, w świecie istnieją takie kluby , ale ten jawi mi się  jako jakieś doraźne antidotum na "brunatne" wg Bratkowskiego SDP) były w istocie przyznaniem się do procederu, który sprawia, że „dziennikarze”, tak jak tamte nowohuckie gąski zmykające do zomowskiej budy, nie chcą mieć bliskich spotkań III stopnia z własnym ludem?

Co was tak przeraża?

Rodacy?

Oświadczam, że ja Witold Gadowski, dziennikarz żyjący z uprawiania tej profesji prawie dwadzieścia lat, nigdy nie oczekiwałem od mojego państwa większej ochrony niż ta jaką powinien mieć każdy praworządny obywatel.

Nie chcę żadnych zmian w prawie, poza likwidacją paragrafu 212 i nie życzę sobie zainteresowania moimi ścieżkami ze strony jakichkolwiek mundurowych i cywilnych czynowników.

- Broń mnie Panie od przekupionych sądów

i od pychy mnie zachowaj – to jedyne czego od opatrzności może chcieć dziennikarz –  dziennikarz bez okolicznika: "na służbie".