O co pytać wybieranego Marszałka Sejmu?

Pytanie o zachowanie minister Ewy Kopacz podczas pierwszych godzin po katastrofie smoleńskiej to nie „polityka funeralna” (poseł Sławomir Nowak), to nie „próba zaszkodzenia Platformie” (dziennikarz Polsatu), to nie „ciężki wstyd” i „wchodzenie na smoleńską ścieżkę” (redaktor Janina Paradowska), ale podstawowe, fundamentalne pytanie o kompetencje wysokiego urzędnika, który ma być drugą osobą w Państwie.

Nie obchodzą mnie intencje posłów PiS, ale treść ich pytań i odpowiedź na nie. Dlaczego przedstawiciel państwa polskiego nie zadbał o rzetelne badanie ofiar katastrofy lotniczej (sekcje), dlaczego publicznie i świadomie kłamał (obecność przy sekcjach polskich prokuratorów i patomorfologów, przesianie ziemi w miejscu katastrofy), to pytanie o uczciwość i prawdomówność osoby, która będzie kierowała polskim Sejmem oraz, w razie gdyby zabrakło Prezydenta, będzie najważniejszą osobą w Państwie. To wykazanie cech charakteru oraz kwalifikacji moralnych, o których wiedza jest niezbędna nie tylko posłom, którym przyjdzie cztery lata pracować pod kierownictwem Ewy Kopacz, ale i nam, obywatelom, którzy utożsamiają się z państwem, którzy chcą wierzyć, że najwyżsi dostojnicy państwowi to najgodniejsi obywatele. „Pierwsi” nie tylko z nazwy.

O co zatem, według dziennikarzy i polityków Platformy Obywatelskiej mają pytać posłowie VII kadencji kandydata na Marszałka izby? O topografię budynku Sejmu? O regulamin obrad? O sposób obsługiwania urządzenia do głosowania?

Wybór Ewy Kopacz, Cezarego Grabarczyka i Wandy Nowickiej to wybór bardzo, bardzo zły. Każdy z tych marszałków nie ma – w moim pojęciu – kwalifikacji i cech moralnych do pełnienia tak wysokich godności. Mylą się jednak politycy PiS, że ich wybór do prezydium Sejmu to złamanie zasad po raz pierwszy. „Pierwszy raz” mieliśmy już wcześniej i współwinnymi są politycy PiS głosujący na Andrzeja Leppera.