Złowróżbne potknięcie Kwiatkowskiego

To niedopuszczalne, co zrobił minister Krzysztof Kwiatkowski. Nie wolno mu było słuchać nagrań z czarnych skrzynek tupolewa -154. Bo ot tak, ni stąd ni zowąd, pomysł taki przyszedł mu do głowy. Chciał pokazać nad jak wieloma sprawami czuwa, o jak wiele spraw dba osobiście.

Aby świat dowiedział się, jak bardzo troszczy się o smoleńskie śledztwo, dla towarzystwa zaprosił dziennikarzy. Rozgłosem, sławą, popularnością, gardzić nie można. Dla ich pomnażania każda okazja dobra. Swobodne pogaduszki z dziennikarzami, w krótkich przerwach słuchania taśm, z takich motywów wyrosły. Minister sprawiedliwości uwierzył w swoją gwiazdę. Niedawne wydarzenia wokół sprawy dopalaczy jego pozycję sprawnego urzędnika znacznie wzmocniły. Nie jest trudno wyróżnić się na tle bezbarwnych lub nieudolnych innych ministrów gabinetu Donalda Tuska. Szef sprawiedliwości poczuł swoją koniunkturę. Ale przesadził.

Nagrania z „czarnej skrzynki” są tak ważnym elementem śledztwa, że nawet minister sprawiedliwości (ba, nawet premier )nie może dla pustej ciekawości albo fundowania sobie taniej reklamy zaglądać do materiałów obwarowanych tajemnicą, póki prokuratura nie zdejmie klauzuli tajności. Jeśli Krzysztof Kwiatkowski zapomniał o rozdzieleniu – od 1 kwietnia tego roku – funkcji prokuratora generalnego od ministra sprawiedliwości i wynikających z tego konsekwencji, i.in. tego, że gospodarzem śledztw jest prokuratura i ona o wszystkim decyduje, to fatalnie świadczy o Kwiatkowskim. Zakładając zaś, że zasadę tę zna, a przecież w praktyce inaczej być nie może, w jeszcze gorszym go stawia położeniu.

Bo to znaczy, że minister sprawiedliwości świadomie łamie prawo. Jeśli ktoś dziś nagnie prawo „ troszeczkę ot, tyciu, tyciu” – bo już Kwiatkowski przebąkuje coś o odsłuchaniu jedynie „materiału poglądowego, a nie dowodu w sprawie”, jaką mamy gwarancję, że nie zrobi tego innym razem, ale już na większa skalę? W sprawach ważnych dla partii, dla rządu, dla siebie…