Trąd w twierdzy tajnych służb

Nie po raz pierwszy służby specjalne pokazują swoje zdegenerowane oblicze.

W tym tygodniu wyszło na jaw, że w latach 2005-2007 bezprawnie gromadzili bilingi dziesięciu dziennikarzy z kilku mediów elektronicznych i gazet. I to tych dziennikarzy, którzy zamieszczali niekorzystne informacje o działaniach operacyjnych służb i głośnych akcjach. Winni tego procederu tłumaczą się, że dziennikarze nie byli podsłuchiwani. Służby jedynie pozyskiwały bilingi w sprawach o ujawnienie tajemnicy państwowej, kiedy ludzie mediów zasłaniali się tajemnicą dziennikarską, a prowadzący śledztwo chcieli ustalić ich informatorów. Zdaniem wybitnych prawników, takie działania tajnych służb są niedopuszczalne. W gruncie rzeczy jest to tylko inny sposób naruszenia tajemnicy dziennikarskiej niż podsłuch. Prowadzi bowiem do tego samego, co podsłuch – do zdobycia wiedzy, kim był informator.

Zachowanie zaś tajemnicy dziennikarskiej jest fundamentem istnienia niezależnej prasy i możliwości uprawiania zawodu dziennikarza, jako zawodu szczególnego zaufania społecznego. Służby swoim postępowaniem obydwie te zasady brutalnie zdeptały. Ci, którzy te decyzje podejmowali, a zwykle są to ludzie wysokiego szczebla dowodzenia, powinni ponieść za to karę. Orzeczoną przez sąd. Nikt rozsądny nie będzie domagał się dla nich kary więzienia. Ważne jest jednak, aby sąd w swoim majestacie i z pozycji niezawisłości napiętnował choćby symboliczną sankcją działania, które są zarazą demokracji.

Dotyczy to nie tylko czasów rządów PiS. Podobnie kompromitujących rzeczy dopuściły się służby specjalne podlegle już Platformie Obywatelskiej. Tym razem chodzi o nagranie rozmów między dziennikarzami, a następnie wykorzystanie tych nagrań w procesie cywilnym, jaki zastępca szefa ABW wytoczył dziennikarzowi. Tłumaczenie kierownictwa ABW trąci groteską. Nagrania rozmów – tłumaczą szefowie Agencji – dokonali „operatorzy telekomunikacyjni, bez udziału ABW, która dokonała tylko „odsłuchu rozmów”.